Öğüt ve nasihatte bulunmak ve tebliğ yapmak her Müslüman üzerine farzdır. Kötülükleri ve olumsuzlukları; elimizle, dilimizle ve diğer şekillerde düzeltmeye çalışmak aslî görevimizdir. İşte bu bakımdan, her zaman lisân-ı hâl ve lisân-ı kàlimizle tebşîr ve tebliğ görevinde bulunmalıyız.
Çünkü öğüt ve nasihat görevi yapılmadığı zaman, toplumda kötülükler, fitne ve fesat ziyâdeleşir. Halkın huzuru kaçar. Güven ve emniyet yok olur. Geçimsizlikler çoğalır. Geçim zorlaşır. Menfîlikler artar.
Yapılan öğüt, nasihat ve tebliğ görevini yerine getirmemek de, çeşitli âfet ve belâlara sebep olur.
Çünkü Kur’ân’da ve hadislerde anlatılan kıssalar hisse içindir. İbret ve ders almak içindir. Öğüt ve nasihatleri yaşamak içindir. Salih peygamberin Semud kavmi ile Şuayb peygamberin Medyen halkı, öğüt ve nasihat dinlemedikleri için gürültülü bir sesle helâk oldular. Çünkü her iki kavimde de ahlâkî bir çöküş başlamıştı. Halk, kibir ve kebairle Allah’a isyan etmeye başlamıştı. İbret-i âlem için Cenab-ı Hak bu kavimleri cezâlandırdı. Âfet ve belâ gelince, korku ve heyecandan diz üstü çökerek yığılıp kaldılar.
“Emrimiz gelince, Şuayb’ı ve onunla berâber îman edenleri tarafımızdan bir rahmetle kurtardık. Zulmedenleri ise korkunç bir gürültü yakaladı da ülkelerinde diz üstü çökekaldılar. Sanki orada hiç barınmamışlardı. Biliniz ki, Semud kavmi Allah’ın rahmetinden uzak oldu. Medyen kavmi de Allah’ın rahmetinden uzak oldu.” (Hûd Suresi: 94, 95) İnsan, sâdece bu dünya hayatını kazanmak için yaratılmamıştır. Gerçek ve en mutlu hayat ölüm sonrasında başlar. Ebedî cennet hayatında başlar.
Mâden hakikat böyledir. “Hazırlanınız; başka, daimî bir memlekete gideceksiniz. Öyle bir memleket ki, bu memleket ona nisbeten bir zindan hükmündedir.” (Sözler, s.60)
İman, İslâm, ihlâs, ilim, nasihat, öğüt, tebşîr, irşad, tebliğ, şevk, ümit, Kur’ân ve sünnet üzere kalınız.
(Merhum İbrahim Günaydın’ın vefatından önce gönderdiği yazıları, rahmete vesile olması duasıyla yayınlıyoruz.)