18-19 Mart 1325 [31 Mart - 1 Nisan 1909], Volkan, Sayı: 90, 91. İttihad-ı Muhammedî (aleyhissalâtü vesselâm) cemaatine isnad ettikleri dokuz evham-ı fâsideyi reddedeceğim.
BİRİNCİ VEHİM:
“Böyle nazik bir zamanda din meselesini ortaya atmak münasip görülmüyor.”
Elcevap: Biz dini severiz. Dünyayı da yine din için severiz. "Lâ hayra fi'd-dünyâ bilâ dînin." [Dinsiz dünyada hayır yoktur. (Arapça bir özdeyiş)]
Sâniyen: Madem ki Meşrutiyette hâkimiyet millettedir; mevcudiyet-i milleti göstermek lâzımdır. Milletimiz de yalnız İslâmiyettir. Zira Arap, Türk, Kürt, Arnavut, Çerkez ve Lâzların en kuvvetli ve hakikatli revâbıt ve milliyetleri İslâmiyetten başka bir şey değildir. Nasıl ki az ihmal ile tavâif-i mülûk temelleri atılmakta ve on üç asır evvel ölmüş olan asabiyet-i cahiliyeyi ihyâ ile fitne ikaz olunmaktadır. Ve oldu gördük...
İKİNCİ VEHİM:
“Bu ünvan tahsisiyle müntesip olmayanları vehim ve telâşa düşürüyor?”
Elcevap: Evvel de söylemiştim; ya mütalâa olunmamış veya sû-i tefehhüme uğramış olduğundan, tekrarına mecbur oldum. Şöyle ki:
İttihad-ı İslâm olan İttihad-ı Muhammedî (aleyhissalâtü vesselâm) dediğimiz vakit umum mü’minlerin mabeyninde bilkuvve veya bilfiil sabit olan ittihad muraddır. Yoksa İstanbul ve Anadolu’daki cemaat murad değildir. Amma bir katre su da sudur. Bu ünvandan tahsis çıkmaz. Tarif-i hakikîsi şöyledir:
Esas temeli, şarktan garba, cenubdan şimale mümted ve merkezi Haremeyn-i Şerifeyn ve cihet-i vahdeti tevhid-i İlâhî, peyman ve yemini iman, nizamnamesi sünnet-i Ahmediye (aleyhissalâtü vesselâm), kanunnamesi evâmir ve nevahî-i şer’iye, kulüp ve encümenleri umum medâris, mesâcid ve zevâyâ; o cemaatin ilelebed ve muhalled nâşir-i efkârı umum kütüb-ü İslâmiye ve her vakit nâşir-i efkârı başta Kur’ân ve tefsirleri ve bu zamanda bir tefsiri Risale-i Nur ve i’lâ-yı kelimetullahı hedef ve maksat eden umum dinî ve müstakim cerâiddir. Müntesibîni, umum mü’minlerdir. Reisi de Fahr-i Âlemdir (aleyhissalâtü vesselâm).
LÛGATÇE:
asabiyet-i cahiliye: kendi milletine karşı gösterilen aşırı ve körü körüne taraftarlık; ırkçılık.
bilkuvve: potansiyel halde, düşünce halinde.
cerâid: gazeteler.
evâmir ve nevahî-i şer’iye: Şeriatın emrettiği ve yasakladığı şeyler.
evham-ı fâside: asılsız, boş kuruntular.
İttihad-ı Muhammedî: Süheyl Paşa, Mehmed Sadık, Ferik Rıza Paşa, Derviş Vahdetî ve arkadaşları
tarafından İstanbul’da 5 Nisan 1909 tarihinde
kurulan bir cemiyet.
mabeyn: ara.
mümted: uzayan, sürüp giden.
peyman: yemin, and.
reddü’l-evham: vehimleri, kuruntuları reddetme.
revâbıt: rabıtalar, bağlar.
sû-i tefehhüm: yanlış anlama.
tahsis: bir şeyi bir kimseye veya bir yere has kılma.
tavaif-i mülûk: bağımsız ya da yarı bağımsız beylikler, devletçikler.