Medeniyetten istifam, sizi düşündürecek. Evet, böyle istibdat ve sefahete ve zilletle memzuç medeniyete, bedeviyeti tercih ediyorum. Bu medeniyet, eşhası fakir ve sefih ve ahlâksız eder. Fakat hakikî medeniyet, nev-i insanın terakkî ve tekemmülüne ve mahiyet-i nev’iyesinin kuvveden fiile çıkmasına hizmet ettiğinden bu nokta-i nazardan medeniyeti istemek, insaniyeti istemektir.

Hem de mana-yı meşrutiyete ibtilâ ve muhabbetimin sebebi şudur ki: Asya’nın ve âlem-i İslâmın istikbalde terakkîsinin birinci kapısı meşrutiyet-i meşrua ve Şeriat dairesindeki hürriyettir. Ve tâli ve taht ve baht-ı İslâmın anahtarı da meşrutiyetteki şûrâdır. Zira şimdiye kadar üç yüz yetmiş milyon İslâm ecânibin istibdad-ı manevîsi altında eziliyordu. Şimdi hâkimiyet-i İslâmiye, âlemde, bahusus bundan sonra Asya’da hükümferma olduğu halde her bir ferd-i Müslüman hâkimiyetin bir cüz-ü hakikîsine mâlik olur. Ve hürriyet üç yüz yetmiş milyon İslâmı esaretten halâs etmeye bir çare-i yegânedir. Farz-ı muhâl olarak; burada yirmi milyon nüfus, tesis-i hürriyette çok zarardide olsalar da feda olsunlar. Yirmiyi verir, üç yüzü alırız.

Yazık! Eyvahlar olsun! Bizdeki unsurlar, ırklar, hava gibi muhtelittir. Su gibi memzuç olmamışlar. İnşaallah, elektrik-i hakaik-ı İslâmiyetle imtizâc ederek, ziya-i maarif-i İslâmiye hararetiyle kuvvet tevlid ederek bir mizac-ı mutedile-i adalet vücuda gelecektir.

Yaşasın meşrutiyet-i meşrua! Sağ olsun hakikat-ı Şeriat terbiyesinden tam ders alan neyyir-i hürriyet!

İstibdadın Garibüzzamanı,

Meşrutiyetin Bediüzzamanı,

Şimdikinin de Bid’atüzzamanı

Said Nursî

B. S. Nursî Tarihçe-i Hayatı, s. 87

LUGATÇE:

baht-ı İslâm: Müslümanların talihi.

bedeviyet: göçebelik, ilkellik.

bid’atüzzaman: zamanın yeni çıkmış harikulâdesi.

ecânib: yabancılar.

eşhas: şahıslar.

halâs etmek: kurtarmak.

ibtilâ: mübtelâ olmak, bırakamayacak derecede bağlanmak.

imtizâc: uyuşma, kaynaşma, birbirine karışma.

istibdat: kanuna ve nizâma tâbî olmayan, keyfî, baskıcı yönetim; zulüm ve tahakküm.

memzuç: karışık, karışmış, meczolmuş; kaynaşmış, birbiri içine girmiş.

meşrutiyet: hükümdarın yetkilerinin anayasa ve millet 

meclisi tarafından kısıtlandığı yönetim biçimi.

meşrutiyet-i meşrua: dine uygun meşrutiyet; Şeriata uygun anayasal yönetim.

mizac-ı mutedile-i adalet: adaletin dengeli mizacı.

muhtelit: karışık, farklı nitelikteki unsurların bir arada bulunması, karma halde olması.

neyyir-i hürriyet: hürriyet ışığı, aydınlığı.

sefahet: dinen yasak olan zevk ve eğlencelere düşkünlük.

tâli: talih, baht.

tekemmül: olgunlaşma, kemâle doğru gitme.

tenbih: ikaz, uyarı.

terakkî: ilerleme, gelişme.

ziya-i maarif-i İslâmiye: İslâmî bilgi ve eğitimin ışığı.