Anladığımız kadarıyla Takriz’de Büyük Mehdî’nin aleniyata çıkması perdelenmiş ve hikmet-i ibham zarûreti nazara alınmıştır. Çünkü Büyük Mehdî’nin aleniyata çıkması hâlinde “Ehl-i siyâset evhâma ve bir kısım hocalar i’tirâza başlar.”1 Hem Risale-i Nur’daki sırr-ı ihlâs zedelenir.

Eşhas-ı âhirzaman ve hâdisatı tamâmen bedâhet derecesinde vukû’ bulacak ve bilinecek meseleler değildir. Sırr-ı imtihan ve hikmet-i ibham hakikati bunu zarûrî kılar. Eğer bedâhet derecesinde olsa, sırr-ı teklif ve netice-i imtihan zayi olur. İşte bunun için, ahirzaman eşhasları gibi meselelerde çok ihtilâf olmuş. Eğer bu hâdiseler ve eşhaslar tayin edilseydi, maslahat-ı irşâd-ı umûmî zayi olurdu. Belki ahirzaman hâdisatı ve o eşhas-ı âhirzaman nur-u imanın dikkatiyle bilinebilir ve tanınabilir.

Hakikî verese-i nübüvvet olan hizmetkâr-ı din olan zatlar şahsiyetlerini izhâr etmeyerek ümmeti ümitsizliğe sürüklememiş ve i’timadlarını kırmamışlardır. Hem âlî olan mesleklerini yalancılarla iltibas ettirmemek için birçok i’tirazın da önüne geçmişler ve siyasîleri evhamdan, hocaları da itirazdan muhafaza etmişlerdir. Çünkü “O gelecek zatın ismini vermek, üç vazifesi birden hatıra geliyor [iman, şeriat, hayat]; yanlış olur. Hem hiçbir şeye âlet olmayan Nurdaki ihlâs zedelenir, avâm-ı mü’minîn nazarında hakikatlerin kuvveti bir derece noksanlaşır. Yakîniyet-i bürhâniye [kesin deliller] dahi, kazâyâ-yı makbûledeki [kabûle mazhâr olmuş hükümlerdeki] zann-ı gâlibe [gâlib kanâate] inkılâp eder; dahâ muannîd dalâlete ve mütemerrid zındıkaya tam galebesi, mütehayyir ehl-i imanda görünmemeye başlar. Ehl-i siyaset evhâma ve bir kısım hocalar i’tirâza başlar.”2

Mâidet-ül Kur’ân’dan icmâlen ifade edecek olursak; Müceddid-i âhirzaman olan Hz. Mehdî (ra) hakkında Fahr-i Kâinat Efendimizin (asm) birçok hadis-i şerifleri ve tebrişatı vardır. Bu sebeple de ümmet onun gelmesine muntazırdır. Selef uleması da bu konudaki beklentilere hadislere istinaden tahşidat yapmıştır. Hatta gelecek zat için medih ve senalarda bulunmuşlardır. Eğer gelecek olan Zat şahsiyetini ortaya atsaydı, kısa bir sürede kabûl-ü ammeye mazhar olsa ekseriyet keyfiyeten değil, kemiyeten O’na bir bağlılık söz konusu olacaktı ve bu tarz vicdanların tam bir ihtiyar ile hâlis hidayeti seçmesi değil, O zata ittibâ ve şahsiyetine i’timad suretiyle kuru kalabalığa uyması takliden bir mecburiyet şeklinde tarik-i hakkı ihtiyar etmesi olur ki hakikat nokta-i nazarında bu hâl asla makbul bir netice değildir. Çünkü makbul ve matlub olan hâlis hidayet İslâmiyetin güzelliğinden, makbuliyetinden, hakkaniyetinden vakıa mutabakatından ve mahz-ı hak ve hikmet olmasından dolayı ittibâdır. Fikirlerin hakikat- leri kavrayabilmesi için tahkik etmesi, araştırması; tam bir olgunluğa ve kemâle ulaştığı fen ve felsefî ilimlerin son derece insanları müteyakkız ederek son medeniyet ve ilim-ifran devrinde hâlis hidayet her türlü taklidî tesirlerden âzâde olarak berrak bir ihtiyarın mahsulü ile olmalıdır.

Madem din bir imtihan ve teklif-i ilâhî bir tecrübedir. Öyleyse ahirzaman şahıslarının da bu sırla mübhem ve perdeli kalması gerekiyor.

—Devam edecek—

Dipnotlar:

1- Sikke-i Tasdik-i Gaybî, s. 20.

2- Age, s. 20.