Asırlardır aynı hürmetle karşılanan, gelişi beklenen, gidişi hüzünle uğurlanan müstesna bir misafirdir. Sahuru, iftarı, teravihi ve orucuyla hayatın ritmini değiştiren; kalbe İslâm’ın hayata kattığı manayı ve istikameti yeniden hatırlatan bir aydır.

Ancak her kıymet gibi, Ramazan da zamanla bir alışkanlık perdesinin arkasında kalabiliyor. Yapılan ibadetler azalmasa da, bazen derinliği aynı ölçüde hissedilmeyebiliyor. İnsan, çok değer verdiği şeylere bile alışabiliyor; alıştıkça da fark etmeden bazı incelikleri unutabiliyor.

İşte bu yüzden, bu Ramazan’a farklı bir niyetle girmek istiyorum. Bir eksikliği telâfi etmek için değil; bir hakikati daha derinden yaşayabilmek için…

Ramazan ayı boyunca gün içinde alacağım kararlarda, başıma gelen hadiselerde, karşılaştığım krizlerde sanki Resûl-i Ekrem (asm) yanımdaymış gibi davranmak… Bir söz söylemeden önce, bir tepki vermeden önce, bir adım atmadan evvel durup içimden şu soruyu geçirmek:

“Şu an Efendimiz (asm) yanımda olsaydı, bu hâlime ne derdi, nasıl bir karar vermemi ve nasıl hareket etmemi isterdi?” 

Bunun bende sünnetin ruhunu hayata taşımaya dair süreklilik kazanan bir farkındalık oluşturmasını hedefliyorum. Çünkü onun ahlâkı, (asm) zaten müminin pusulasıdır. Bu istişareyi ise uzun muhakemelerle değil; kalbe danışarak yapmayı niyet ediyorum. Çünkü insan her meselede ve her zaman diliminde bir fetva bulamayabilir. Her an için yazılı bir cevap yoktur. Ancak Peygamber Efendimiz’in (asm) işaret ettiği bir ölçü vardır: 

Vâbisa ibni Ma’bed’in (ra) sorduğu “iyilik nedir?” sorusuna şöyle buyurmuştur:

“Kalbine danış. İyilik, nefsin uygun gördüğü ve yapılmasını kalbin onayladığı şeydir. Günah ise içini tırmalayan ve başkaları sana yap diye nice nice fetvâlar verse bile içinde şüphe ve tereddüt uyandıran şeydir.”¹

Kişi, samimiyetle sorduğunda kalbi doğruyu fısıldar. Kalp, fıtratı bozulmamışsa yalan söylemez. Hem Kur’ân’ın beyanıyla, göğsü İslâm’a açılan kimsenin kalbine bırakılan İlâhî nûr; aklın tereddütte kaldığı yerde kalbe yol gösterir, kararların istikametini tayin eder.²

Böylece bedenimle birlikte, ruhuma da oruç tutturmayı istiyorum. Dilimi kırıcı sözlerden, kalbimi lüzumsuz yargılardan, zihnimi boş meşgalelerden korumaya gayret etmek, oruçlu iken sadece yemekten içmekten değil; aceleden, sertlikten, hoyratlıktan da uzak durabilmek.

Bunun kolay olmadığını biliyorum. Alışkanlıklar güçlüdür, nefis ikna edicidir. Fakat Ramazan tam da bu yüzden vardır. İnsana, “Başka türlü de yaşayabilirsin” demek için… Daha yavaş, daha dikkatli, daha şuurlu. Ve en önemlisi, daha Allah merkezli.

Bu yazdıklarım bir iddia değil; kendime tuttuğum bir nottur aslında. Fakat biliyorum ki aynı arayış, aynı özlem birçok kalpte sessizce vardır. Belki bu Ramazan, hepimiz için küçük ama istikrarlı bir deneme olabilir. Karar anlarında durup kalbe danışmak… Tepki vermeden önce sünnetin terazisini hatırlamak… Ve her günün sonunda, “Bugün yaptıklarım Efendimizin (asm) sünnetine uygun muydu?” sorusunu samimiyetle sorabilmek.

Belki kusursuz olmayacak. Ama istikametli olacak. Ve bazen insanı kurtaran şey, kusursuzluk değil; yönünü kaybetmemektir.

İşte bu Ramazan, ben kalbime bunu öğretmek istiyorum.

Dipnotlar 

1- Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV, 227-228; Dârimî, Büyû’ 2

2- Zümer Suresi: 22.