Üsküdar’ın muhalif yakası da var ve İstanbul’un muhalif yakasına da Türkiye’nin muhalif yakasına da yakın. 

Erdoğan, bir zamanlar “İstanbul’u kaybeden Türkiye’yi kaybeder” demişti. Birileri bu sözü “sandıkta kaybetmek” olarak anladı. Değildi. Nitekim kaybeden AKP’li siyasetçiler kaybolup gitti. Zira partinin başında kendisininkinden başka hiç kimsenin hatasını affetmeyen bir siyasi kumandan var. 

Üsküdar’da mahalli seçimleri CHP’li ama muhafazakârlara göz kırpabilen bir belediye başkan adayı olan Sinem Dedetaş’ın kazanmasından iki sene sonra, bir grup yargı operatörünün taşıma suyu eliyle belediye yeniden AKP’li başkana geçti. 

Ardından “bazı AKP’liler” bayram etti. Cübbeli Ahmet gibi “gözüne miller çekilmiş” “milli Müslümanlar” feraha gark olduklarını açık ettiler ve “İstanbul’umuzu da geri alıp bize verin” dediler. 

Bu ilk değil, bu gidişle son da değil. İktidar kontrollü yargı aparatları eliyle muhalif siyasetçilere karşı operatif eylemler yıllardır sürüyor. 

Diğer birçok belediye de yıllar içinde DEM’lilerden alınıp AKP’li kayyımlara verilmişti. Mesela Mardin.

“Bu belediyeler zaten AKP’nin hakkıydı” diyenler sadece AKP fil-amigolarıdır. Herkes biliyor ki AKP sahada kaybettiğini masada kazanıyor. Ama o masa müzakere masası değil tokmaklı mahkeme masası. 

Mansur Yavaş’ın Erdoğan ile Saray’da metro hattı kılıflı ve müzakere kılıklı görüşmesinin sebeplerini ve sonuçlarını yakında hep beraber öğreneceğiz. 

Bir de şu var: Bu iki grup belediye arasında bir fark var.

CHP’li belediyeler Türkiye’nin Türk belediyeleri. İktidar amigolarına göre, oralarda sadece, asla kazanmaması gereken muhalefet partileri kazanmış durumda, o kadar. 

Yani bu belediyeler, “Genel seçimlerde kaybedeceksin ama mahalli seçimlerde kazanacaksın ha. Olmaz öyle şey. Kazanan her şeyi alır.” diyenlerin göz diktiği belediyeler. 

DEM’li belediyeler ise yeni çözüm süreci kapsamında yeniden ve yenice Türkiyelileştirilen belediyeler. (Türkleştirilmekten bahsetmiyoruz.) 

Bu sebeple DEM ile anlaşma yapılabilir. Zira o bir muhalefet partisi değil. İktidar olabilir bir parti değil. Genel seçimde kazanma şansı zaten yok.

Zaten, eski devlet, DEM’in kemik seçmenini, yıllarca, “ıslah edilmesi gereken üvey evlat” olarak görmüş iken, şimdiki Bahçeli Devlet, onları, “devletin bekası için istifade edilmesi gereken aparatlar” olarak görüyor. 

Ama burada “şimdiki Bahçeli Devlet”ten kasıt artık AKP iktidarı. 

Hiçbir demokrasi bir partiyi 25 yıl iktidarda tutmaz. Hiçbir demokrat parti 25 sene iktidarda kalmaz. Gider. Gelir. Tekrar gider, tekrar gelir. Zira siyasi harpler de seccaldir. Demokrasi budur. 

Eğer bir parti 25 sene iktidarda kalıyorsa ve onun geçimi için seçim ve demokrasi basit araç oluyorsa “parti eşittir devlet” olmuş olur. Diğer partiler artık figürandır. “İktidar partisi ne derse o” olacaktır. 

Bunu yüz sene önce birileri denedi. 1925-50 arası yirmi beş sene sürdü. Sonrakiler o dönemin adına “tek parti devri” dediler. Zaman geçtikçe utananı çoğaldı, savunanı azaldı. Zira o dönemde demokrasi deneme sürümü seviyesinde görünüyordu ama aslında muhalifleri tesbit aracı prototipi mahiyetinde idi. 

On - on beş senedir süren şimdiki demokrasi oyunu yirmi beş sene sonra hangi adla adlandırılacak? Yaşayan görecek. 

Şimdiden bir isim teklifi olan var mı?