Ama o hakikatin akılda duran değil kalpte yerleşen safî hakikat olduğunu da bilmek ve bu hakikate ulaşmak için kalbi paslardan temizlemenin şart olduğunu bilmek kaydıyla…

Yani tasavvufun kendisi değil, tasavvufun kurumsallaşma biçimi, şatahatı ve tek adamcılığı problem. 

Ayrıntılar için 26 Kasım 2013 tarihli şu seri yazımıza (elbette yayın tarihlerine de dikkat ederek) ve yorumlarına bakılabilir:

https://www.yeniasya.com. tr/ahmet-battal/cemaatler-ve-liderlikler_213677

https://www.yeniasya.com.tr/ahmet-battal/cemaatler-ve-liderlikler-2_213718

https://www.yeniasya.com.tr/ahmet-battal/cemaatler-ve-liderlikler-3_213753

2. Evet, zaman tarikat zamanı değil ve cemaat zamanı. 

Ama cemaati tarikatlaştırmamak kaydıyla.

Ve aklını şeyhinin cebine koymak ile aklını “ağabeyh”inin cebine koymak arasında pek de bir fark olmadığını bilmek kaydıyla. 

Modern çağın kavramı olan cemaati eski çağların kavramına dönüştürmeye kimsenin hakkı yok. 

(Bir hatıra: On beş sene önce biri bir Yeni Asya okuyucusuna “sizin cemaatinizde Üstadı gören abi var mı ki siz kendi kendinize değer veriyorsunuz ve ‘biz de siyasî içtihat yapabiliriz’ diyorsunuz” dediğinde, muhatabı -biraz haddi aşarak ama ıskat için mecburen- “sizin cemaattekiler ölünce görüşürüz” demişti!)

3. Evet, zaman şahsiyet ve ferdiyet zamanı değil, zaman enaniyetten geçme zamanı. 

Havuzu kazanmak isteyen için, buz parçası hükmündeki nefsi o havuza atıp eritmek ve havuzun suyuyla bütünleştirmek şart.

4. Evet zaman “vazgeçilmez tek adamlar” zamanı da değil. Zaman ekipler ve meşveretler zamanı. 

Yeni Asya, elli yedi senedir milletin ve ümmetin zihnine ve kalbine “Asya’nın bahtının miftahı meşveret ve şûrâdır” fikrini nakşetmeye boşuna çalışmıyor. 

5. Zaman devlete kayıtsız şartsız teslim olma ve boyun bükme zamanı da değil. 

Zira biliniz ki her hükümetin (devletin) “zerrâtı günahkârlardan mürekkep”tir yani devlet dediğimiz şey insanların kurup kurguladığı bir yapıdır ve insan günahkârdır. 

Yetişkin insanın günahkâr olmayacağına inanan ve dolayısıyla aslında -fark etmeden ya da ettirmeden- peygamber arayan insan, sadece bu sebeple dahi en büyük günahkâr olabilir. 

O halde zaman -elbette müsbet hareket çizgisi içinde kalarak- devlete karşı da dik durma zamanı. 

Ve devleti yönetenlere -dikkat, milleti değil devleti yönetenlere- millet ve ümmet adına doğruları söyleme zamanı.

6. Zaman din kardeşini yalnız bırakma zamanı değil. 

Hele adliyeyi alet ederek muhalif - nötr - muvafık demeden bütün dindarlara operasyon korkusu salıp saldıran zındıka komitelerinin hücumu hengamında dahilî münakaşaları terk etmek, sünnet ve hatta vacip değil aynen farzdır. 

7. Zaman meşrep kardeşini hırpalama zamanı değil. 

Sağ el sol ele itiraz etmez, göz kulağın ayıbını görmez, görürse de tenkit etmez, varsa noksanını giderir, vazifesini ifa etmesine yardım eder. Hele “biz de hayırhahınızız” diyerek kafa karıştırmaya yeltenenlerin gaddarane tenkitleri zamanında, “söyleme/söylenme, yap” prensibi çok çok kıymetlidir.

8. Zaman siyaseti ve siyasetçiyi dine hizmet adına yüceltme zamanı da değil. 

Zira siyaset göze girme sanatıdır, dine hizmet ise gönüle girme sanatı. 

Zira din hizmeti ve dinî himmet ile dünyevi bir iş olan siyaset zaten yağ ve su gibidir, imtizaç etmez. “Bu ikisini birleştireceğim” diyen boşuna yorulur. 

Zaman, on on beş senedir finali yazılan; nice acılar, hayal kırıklıkları ve inkisarlarla dolu hikâyeyi yeniden ve yeniden yazma zamanı da değil!