Cevabı neyi elediğinize göre değişir. 

Elek altı kaliteyi temsil ediyorsa kalite de kendi içinde çeşitli alt gruplara ayırılabilir.

Her sosyal grupta, o gruba aidiyetin ve mensubiyetin kalitesine ve şiddetine göre çeşitli alt gruplar bulunur. 

Mesela takım tutmaktan ibaret taraftarlık ile takımı sahiplenmek seviyesindeki taraftarlık arasında çeşitli basamaklar bulunur: 

-Sadece evden maçları izlemekle yetinenler.

-Para harcamayı göze alıp takımının maçı için arada bir stada gidenler.

-Deplasmandaki maçları dahi sürekli izleyenler.

-Maçı izlemekle yetinmeyip tezahürata ve taraftar organizasyonlarına dahil olanlar. 

-Takımının kulübüne üye olup genel kurullara katılanlar.

-Yönetime seçilmeye çalışanlar ve seçilenler.

-Kendisiyle aynı takımı tutmayan oğlunu mirastan ıskat etmeye kalkanlar…

(Yukarıdaki tasnif elbette konuyu anlamak için kabaca bir sınıflandırma.).

Dinî gruplarda da benzer kademelenmeler bulunabilir.

Mesela Nurculuktaki “dost – kardeş – talebe” tasnifi böyledir.

-Risale-i Nur ve Bediüzzaman hakkında bilgi ve pozitif kanaat sahibi olanların en geniş dairesi dostlar halkasıdır. Kandil gecelerine gelir ama en zor zamanlarda dahi gelir.

- Orta dairede kardeş tayfası bulunur. Zor kolay demez, her hafta gelir. 

-En iç ve merkezî dairede ise talebeler bulunur.

(Bunların hepsi ve bilhassa talebe dairesinde bulunanlar da kendi içinde alt-iç gruplara ayırılabilir.). 

Ama hepsinin ortak özelliği, mevcut pozisyonunu düşürmemesi ve yükseltmeye çalışmasıdır. 

Zira hepsi bilir ki pozisyon yükseldikçe bu iştirakten alınan manevî pay artacaktır. 

Zira hepsi bilir ki her gerçek dinî cemaat gibi Nurculuk da esasen ve nihayetinde bir “dua şirketi”dir. Önemli olan manevî gelirden istifade edebilmek ve başkalarının da istifadesine –olabildiğince- çalışmaktır. 

Ve hepsinin ortak özelliği duruşunda sebatı, netliği ve mertliğidir.

İşte bir örnek:

Altmış yetmiş sene önce bir şehirde Nurlar’a talebe olan bir baba, evinin giriş katını Nur medresesine çevirir. Yetişkin ve küçük oğulları da -arada bir de olsa- sohbetlere iştirak eder. Bunlardan biri içki müptelasıdır ama yukarıdaki “dost/kardeş/talebe” halkalanmasından da haberdardır ve fiilen başaramasa da “talebe” olmayı manen dilemektedir.  

İşte o “dost”, yetmişlerin başlarında bir akşam çakırkeyf halde eve gelir ama üst katın zilini çalmak yerine ya bilerek ya da yanlışlıkla giriş katın zilini çalar. Kapı açılır, açan geleni tanımakta ve halini de bilmektedir. Üstelik içeride sohbet vardır. Kapıyı açan, girişte vaziyeti idare edip bu dostu eve göndermeye çalışır ama o dost ısrarla içeriye girmeye çalışır. 

Kapının içinde onların bu “muhabbeti” sürmekteyken zil yeniden çalar. Gelen polistir. Olan, standart ve sıradan bir baskın hadisesidir. 

İçerideki herkesi derdest edip karakola götürürler. Bizim çakırkeyf dostu da…

Sıra onun ifadesini almaya geldiğinde komiser sorar: “Bunları biliyoruz, hep aynı şey; kırmızı kitap, kırmızı çay… Ama senin bunların arasında ne işin var?”

Elek sallanmaya başlar. Ya elekten geçecek ya da elek üstü kalıp savrulacaktır. Ve cevap gelir.

Bizim “dost” masaya yumruğunu vurur ve o muhteşem cevabı verir: 

“Komiserim, lafına sözüne dikkat et, Nurcular sınıf sınıftır, ben arada bir içenler sınıfındanım!”

Hikâyenin gerisi ve ıslahın seviyesi burada önemli değil. Komiserin şaşkınlığı da. Sınav verilmiştir. Hem de tam notla. Zira o elekten şerefle geçilmiştir.

Onlar ermiş muradına… Biz çıkalım meydana…