Mustafa Polat vefat ettiğinde, Kutlular Abi’nin Polat’ın tabutunu yumruklayarak “Ah Mustafa, şimdi zamanı mıydı?” diye hayıflandığını dinlemiştim. Abdullah abimizin gidişi de öyle oldu, zamansız ve apansız… Kim bilir ne hikmetlere mebnî kaderin hükmüne, kim ne diyebilir ki? 

Bazı şahsiyetler birkaç satıra sığmaz, bazı üzüntüleri kalem anlatamaz. Hiç düşünmemiştim; lâkin Abdullah abim köşe yazılarına sığamayacak büyüklükte ve evsafta imiş, yürekte bıraktığı acı tarifsizmiş.  Nasıl da yaktın abi yüreğimizi. Böyle veda mı olur, zamansız ve habersiz? Her ölüm zamansızdır da, seninki başka bir zamansızlıktı be abim!

Abdullah abimle tanışıklığımız yirmi beş yılı geçiyor. Elbette bu tanışıklığın çerçevesini dergiler etrafında gelişen yayın hizmetleri ve bu minvaldeki faaliyetler belirliyordu. Neredeyse her gün görüşür, günlük işlerimizi konuşur, yazıları değerlendirir, gelecekle ilgili projelerden konuşurduk. 

Perşembe gecesi saat 23.30 sıralarında uzunca bir görüşmemiz olmuş, bir sonraki gün bazı dosyaların kitaplaştırılması hususunda toplantı için sözleşmiştik. Cuma günü, toplantıyı hatırlatmak için aradığımda 19.10 gibiydi. Telefonu cevap vermedi… Abimiz her zaman yoğundu, birazdan döner diye bekledim, dönmedi. Birkaç saat sonra başkaları döndü, “Abdullah Abi’yi duydun mu?” dediler. Yüreğim burkuldu, içim acıdı, ne diyeceğimi bilemedim. Benim onu aradığım saatlerde rahmet-i Rahmana kavuşmuştu.

Yeni Asya’da çalışmak hakikaten büyük zorlukları ve sorumlulukları içinde barındırır.  Bu zorlukların üstesinden gelebilecek bir fedakârlığı sağlayacak yegâne motivasyon, dava şuurudur. Hele Genel Yayın Yönetmenliği gibi bir vazife “ateşten gömlek” gibidir. Abdullah abim zor zamanlarda; cemaatlerin itibarsızlaştırıldığı, şanlı mazisiyle İslâmî grupların yüz akı olarak bugüne kadar gelebilmiş gazetemizin lekedâr edilmeye çalışıldığı zor bir konjonktürde, rahatsızlıklarına rağmen, bu ateşten gömleği giymiş, son tahlilde bu ağır vazife uğrunda canını feda ederek vazife ve dava şuurunu fiilen göstermiş, vazifesini hakkıyla ifa etmiş hakikî bir Nur talebesidir, manevî şehidimizdir.  

Ne de şefkatli ve hoş görülüydü. Ağzından kötü bir laf duymadım, onca gıllügîş içinde hiçbir çirkin sözüne ve hareketine şahit olmadım. İyi bir arabulucuydu, ara açmaz ara düzeltirdi. Bir Nur talebesinde olması gereken hilm, muhabbet, uhuvvet, şefkat ve merhamet gibi vasıflara sahipti. 

Abdullah abim… Cömertti. Yedirmeyi, içirmeyi sever, hizmet ehline ayrı bir ihtimam gösterirdi. Naifti, nazikti, nezaketliydi. Bu nezaket ve zarafet halini ”zayıflık” sanıp Abdullah abimin üzerine gidenler, onu üzenler de olmadı değil son zamanlarda. Sen hakkını helal et abicim, sana yakışır şekilde. 

Vefatının ardından, bir çok genç kardeşimizden  Abdullah abimle ilgili, gurur verici güzel sözler duydum. Meğer ne çok kişiye dokunmuş, ne çok gencimizin gönlünde yer etmiş, ne çok gencimize nümune-i imtisal olmuş. İnsan geriye daha ne bırakabilir ki?

Abdullah abimin akademik ve fikri yönü de kuvvetliydi. Dünyayı iyi takip eder, problemleri iyi teşhis eder, onun üzerinde konuşulmasını, bazı temel meselelerin dosyalaştırılmasını isterdi. Bu projeler, artık geride kalanların üzerinde bir vazife olarak kaldı. 

Bir hakikati teslim sadedinde söylemeden geçemeyeceğim. Bir de gazetenin eksenini kaydırdığını iddia edenler vardı. Ne  büyük haksızlık... Abdullah abim, Nurcu gibi yaşadı, Nurcu gibi öldü; gazeteyi de Nurcu gibi yönetti, tam da Nurculuğa yakışır şekilde.