Kendine geldiğinde, etrafına bakındı, yatakta ve üzerinde çok da ağır olmayan bir ağırlık var ama nefes almakta zorluk çekiyor.
Ağzının sağında ve solunda iki, bir de ortada bir boru var, nefesi oradan aldığını anladı. Hafifçe çabalayarak hareket etti. Hareket ettiğini gören hemşire seslendi “Amca uyandın mı?”, o da başını sallayarak cevap verdi. Ellerinin bağlı olduğunu bu ara anladı.
İki görevli, ağzındakilere işaret ederek “telaş etmeyin, bunları çıkaracağız ama kıpırdamayın.”, dediler. Önce ortadakini çıkardı, sonra sağdaki boruyu çıkardı ama soldakini çıkarmalarına nefesi yetmeyecek gibi oldu ve can havliyle sıçradı, o, sıçrarken görevliler de söylenerek soldaki boruyu çıkarınca derin nefes alarak yatağa bıraktı kendini.
Teselli edercesine konuştular, ellerinin bağını çözerken sağına soluna bakındı, yoğun bakımda olduğunu anlamıştı.
Ağır ameliyata girmeden önce, ara yoğun bakıma sonra da normal yoğun bakıma alınacaktı. Demek ki ara yoğun bakıma ihtiyaç hissedilmemiş, vaziyet iyiye doğru gidiyor, diye hüsn-ü zan etti.
Ayak ucunda beyaz önlüklü ve omuzunda stetoskop1 olan bir delikanlı, “Amca ben ameliyatınıza giren doktorum. Ozan Hocamın selamı var, ameliyatınız çok başarılı geçti. Hocam bir kuyumcu titizliğinde dikişinizi yaptı, gayet iyi oldu, merak etmeyin, tekrar geçmiş olsun.”, diye ferahlatıcı ifadede bulundu.
Adam, göz yaşlarıyla derin bir “elhamdülillah, çekti. “Hocama selam söyleyin, hepinizden Allah razı olsun!”, dedi, sesi titreyerek ve sessizce ağladı.
Hemşireler, hâlâ yanında ve yapılması gereken hazırlıklarla meşguller ama adam, onları hissediyor lakin göremiyordu, gözyaşlarından.
Hayali, onu ameliyata girdiği hâle götürdü; orada masaya uzanırken “Ya Rab! Benden bu kadar! Elimden gelen ve bilebildiğim, ulaşabildiğim sebeplerin hepsine müracaat ettim. Sabrettim, şükrettim, en iyi doktoru aradım ve işte geldim, tecelli tezgâhına. Bana burada şifanı tezahür ettir Allah’ım!” yakarışını hatırladı, “Bismillah-i ya Şâfî.” diye narkoza teslim olmuştu.
Son yazılı duasında Rabbinden mühlet istemişti2 zira daha yapacakları vardı. Yarım kalan işleri de. Eksik bıraktığı görevleri, ilgilenemediği hizmetleri, yetiştiremediği personeli, sevmesine doyamadığı eşi, evlâd ve torunları vardı. Hepsi ama hepsi işte şu dünyadakilerdi, adam ise iki dünya tarafına ayaklarını koymuş tam ortada idi.
Sol ayağı henüz dünyada, sağ ayağı ise kabrin öbür tarafında. Kendisi şimdi zamanın tam ortasında. Bu vaziyette bir muharrik bekliyordu, acaba hangi tarafa yönlendirecekti?
Hakkında yapılan dostlarının, ailesinin ve nihayet kendisinin duaları, İlâhî kaderin dünya tarafına yönlendirilmesine vesile oldu ki, bunu yoğun bakımdaki yatağında anlamıştı.
Kaderi ve kaderini ayne’l-yakîn derecesinde anladı, zira yaşadı. Zaman oldu ki hakka’l-yakîn mertebesine çıkmıştı, üzerinde, bedeninde tecelli ile tezahür eden esma ve sıfât-ı İlâhiyenin icraatını, sağlık ekibinin elleriyle zuhur ettiğini gördü.
Şimdi artık şükürlü döneme geldi hem de tam kapısının eşiğinde. Bundan sonraki şükrü, sadece sözle değil hizmetle olacaktı. Hayır hasenatla devam edecek. Vakıfla şahs-ı manevîye dönüşecek. İhlâsla ruhunu, uhuvvetle kemâlini bulacak. İttihad, ihsan edilen şu son devrinin çimentosu olacak. O biliyor ki rahmet, ittihada iner.
Hamdetti, sonsuza dek...
Dipnotlar:
1- Stetoskop, vücut içindeki sesleri dinlemeye yarayan tıbbî bir cihazdır.
2- https://www.mehmetcetin.de/biraz-daha-muhlet-verseydin-de/ ya da https://www.yeniasya.com.tr/mehmet-cetin/biraz-daha-muhlet-verseydin-de_618631