Kitapları üst üste koyduk, üzerine çıktık, âlim değil zalim ve cahil olduk.
İlim zannettiğimiz zulümatın içerisinde müstehzi alkışlar duyduk. Meşale yandıkça ortalık daha da karardı. Ülfete ilim dedik, ilim çekip gitti, geriye kaldı müflis bir malumat.
İlim ve cehlin arasına nice zaman nice kitap nice hoca ve nice emek giriyor sanıyordum. Sandığımdan daha uzun ve daha kısaymış. Daha uzak ve daha yakınmış. Evet, hak ve bâtıl kadar uzak, niyet ve nazar kadar kısaymış.
Hayret ile âlim olunuyormuş, ilimle değil. Ülfet ile cahil olunuyormuş, eğitimsizlikle değil. Meğer ilim ne zormuş
İlmi, yıllarca ülfet toprağına atıp üzerine bastık, bastıkça yükseleceğiz sandık. Kulağımızı çektiler, “dik gözünü yukarı” dediler. Keşke kulağımızdan tutup başımızı eğselerdi. Ülfet toprağının altındaki mu’cizeleri o âdiyât içinde gösterselerdi.
Elifba bilmeyen zihinlere felsefe tohumu attılar, gafletle suladılar, Arabi bilmeyen filozofa mana sordular. Ne bilsin manayı maddede boğulanlar, nakşı mana sananlar.
Alışsan da semaya, arza, yağmura, nebata, çevir gözünü kâinata, var mı mu’cize olmayan bir sayfa? Ülfetin körlüğünden hayretin nuruna aç gözünü ve bak ilme, mânâ-yı harfiyle.
Harfin katibini unutan, isimden başka ne okur? Hz. Âdem isimleri, ismin Rabbinden öğrendi, peki ya biz? Mektepte yitirdiğimiz hikmeti, marifette nasıl kazanacağız? Muallimlerimiz Allah’tan bahsetmezken, fenleri nasıl duyacağız?
Ya Rab, tefekkürü alma bizden. Ver elimize Asâ-ı Musa’yı, ta ki vuralım tek gözlü eğitime. Fışkırsın dimağlardan ab-ı hayat, göz nakşı görsün, nazar okusun manayı.