Nefsimiz medresede kalma imtihanında bizi dünyevî yalancı hürriyet algısı ile kandırmaya çalışırken insanî temel ihtiyaçların eksikliğini de su-i istimal etmektedir. Medreseler bu nedenle medresede kalmak isteyen gençlerin temel insanî ve sosyal ihtiyaçlarını karşılayabilecek nitelikte olmalıdır ki gençler nefislerine karşı mağlup olmasın. 

İşârâtü’l-İ’caz’da saadetin üç temel esasından ikisi yiyecek ve mesken olarak tanımlanmıştır. Bir gencin de en temel iki ihtiyacı yiyecek ve barındığı meskenin güzel olmasıdır. Bu noktadan medreselerimiz gençlerin meşru dairede helal yiyeceklerini temin edip yiyebilecekleri imkanlara sahip olmalıdır. Bunun yanında dışarıya çıkmaya ihtiyaç hissetmeden dershanede vakit geçirebileceği şekilde çalışma ve yaşama alanları tanzim edilmelidir. Odalar aşırı kalabalık olmamalı, kullanılan mobilya ve malzemeler ise hususan sırf dershane için temin edilmiş ve gençlerin kullanımına uygun olmalıdır. Bu zamanın en temel ihtiyaçlarından olan internet erişimi de yine belirli istişareler doğrultusunda medrese içerisinde temin edilebilmelidir. Öyle ki ders çalışmak isteyen bir genç üniversitede geç saatlere kadar kalmak yerine koşa koşa medreseye gelmek istemeli ve orayı kendi evi gibi bilmelidir. Ayrıca meşru dairede sağlanabilecek imkanlar meşveret ile a’zamî şekilde temin edilebilmelidir.

Tabiî ki bu temel ihtiyaçların yanında çok daha önemli bir husus ise medresede kalan gençlerin kendilerini yalnız hissetmelerine ve ümitsizliğe düşmelerine müsaade etmemektir. İlgi, iletişim ve tesanüd belki de bir gencin bu zamandaki en derin ve en temel ihtiyacıdır. Ağabey ve kardeşlerinin kendisine önem verdiğini hisseden bir genç kolay kolay kendisini yalnız hissetmez. Zaman zaman çayın yanına bir şeyler alıp gençleri ziyaret etmek, gençlerin hal hatırlarını sormak ve onları sonuna kadar dinleyerek fikirlerine önem vermek, onlarla istişare etmek ve onlara bir ders arkadaşı gibi davranmak bir gencin kendisini dershaneye ait hissetmesine yardımcı olur. İşte o zaman o genç kendisini emniyetli bir havuzda hisseder. Öteki türlü medresede kalmasına rağmen yalnızlığı gittikçe derinleşen ve muhatap bulamayan gençler havuzda buldukları ilk delikten havuzu terk edip gitme tehlikesi ile karşı karşıyadır. 

Her genç aynı değildir elbette herkes aynı meşrepte ve fıtratta olamaz. Fakat dershanede kalan her genç her bir meselesini konuşarak çözebileceğini bilmeli ve konuşmak istediğinde duvarlara toslamamalıdır. Gerektiğinde en mahrem meselelerini ve ihtiyaçlarını da istişare edebilecek muhatapları olmalı ve onlara istediği zaman yadırganmadan ulaşabileceğini bilmelidir. 

Özetle medreseler; maddî, manevî, insanî ve sosyal ihtiyaçların karşılanabildiği yerler olmalıdır. Risale-i Nur’da “dersinden vazgeçmeyen ve yakıcı çorbadan ağızları yandığı halde talebeliğini bırakmayan” gençleri bu hizmete kazandıran en önemli düsturlar ihlas, uhuvvet ve tesanüd düsturlarıdır. Medreseler gençlere hem o sıcak çorbayı hem de çorbanın içileceği uhuvvet ortamını temin eden yerler olmalıdır ki medreselerde sebatkâr ve sadık talebeler yetişebilsinler.