Mustafa Nezihi Polat Ağabeyin dolu dolu hizmetler ettiği ve şehadetle ahirete gittiği yaşı geride bırakalı 3 yıl olmuş. Zübeyir Gündüzalp Ağabeyin vefat ettiği yaşa 20 yıl var. Genç miyim? Bilmiyorum… Geçmişte 30 yaşına asırlık hizmet doldurmuş Ağabeylerimin aynasında kendimi oldukça yavaş yürüyen bir karınca gibi görüyorum. 

Gazetemiz Yeni Asya şimdi yıl olarak bütün gençlerimizden daha yaşlı. Fakat yarım asrı aşan mazisinde bir okul gibi nice düşünürler, fikir adamları, hizmet erleri yetiştirmiş olan gazetemiz benden daha gençmiş gibi hissediyorum. Bu kutlu çınarın gölgesinde bir karınca olarak kendimi bu çınardan daha yaşlı hissediyorum zaman zaman. Sakın bir ümitsizlik olarak anlaşılmasın, ümitliyim elbette. Bu çınar ayakta oldukça ümitliyim. Kendimi yaşlı hissediyorum çünkü Risale-i Nur hizmeti ile başlayan bir davanın hafızasını kutlu bir cemaatle paylaşıyorum. 30’lu yaşlarında bir genç olarak, istişare ve istikameti her dönemde işletmeye gayret gösteren, bir asırdan fazlasına tanıklık etmiş ve müsbetin inşası için çalışmış bir vücudun azası olarak kendimi hissetmek… Ne kutlu bir ihtiyarlık hissi…

Bütün gençler adına konuşma hakkı görmüyorum kendimde elbette fakat öyle hissediyorum ki benimle aynı hafızayı paylaşan, Saidler, Hamzalar, Ömerler, Osmanlar, Yusuflar, Tahirler, Ahmedler… Başımızı kaldırıp geçmiş aynasında asırlık çınarın çekirdeği olan Üstadımıza “Sadakte!” demenin sürurunu yaşıyoruz. 15, 20, 25, 30 yaşlarındayız fakat asırlık hafızayla gündemi ve kâinatı okumanın derinliğinde yüzüyoruz. “En hayırlı genç odur ki; ihtiyar gibi ölümü düşünüp âhiretine çalışarak, gençlik hevesatına esir olmayıp gaflette boğulmayandır.”  Mealindeki hadisin tezahürüyle kendimizi ihtiyar hissetsek de cesedimizin gençliğini bu asırlık çınarın gölgesinde hizmet ettirmenin gayreti içerisindeyiz. İmanımızı taze tutmak ve asırlık hafızadan kopmamak gayretiyle Risale-i Nurlar’ı her gün okurken günlük lahika mektubu hükmündeki gazetemiz ile de asırları ve mekânları aşan bir istişare ve müzakerenin parçası oluyoruz, okuyoruz ve yazıyoruz. Geçmişin aynasından aldığımız dersi geleceğe aktarmak için asırlık çınarın gölgesine düşen çekirdeklerden fidanları yetiştiren bir de Fidanlık ekimiz var elbette. Gençlik hiç şüphe yok ki gidecek, öyle ise biz de bu gençliği hizmetimizin geleceğine feda etmeyi bir şeref biliyoruz.

Davamız kadar tecrübeli; bedenimiz kadar genciz. Dijital çağın ihtiyar gençleriyiz, aceleciyiz, istediğimiz bilgiye hemen ulaşmak arzusundayız. Asırlık hafızamızın dijitalleşmesine ihtiyaç hissediyoruz. Yeri geliyor vaktinde gazetemizde yazı yazmış bir ağabeyimizin fikirlerini merak ediyoruz, yeri geliyor yaşadığımız güncel bir olayın benzeri yaşandığında gazetemizin nasıl bir yol izlediğini ve nasıl yorumlar yaptığını görmek istiyoruz. Arşivimizin dijitale taşınmasına ve ihtiyaç anında tek tıkla ulaşmaya ihtiyaç hissediyoruz. Geleceği geçmiş aynasıyla değerlendirmek için, ortak hafızamızdan ders alarak düşünmek için, yeni fikir adamlarını, yeni düşünürleri Zübeyir Gündüzalp, Mehmet Kutlular, Mustafa Nezihi Polat tarzında yetiştirmek için dijitalleşerek hızlanmak ve maziden müstakbele yolculuk yapmak istiyoruz. 

Ümitvarız. Kendi gençliğimize değil cemaatimizin tesanüdüne güveniyoruz; kendi aklımıza değil cemaatimizin meşveretine tabiyiz; kendi hafızamıza değil, cemaatimizin hafızasına itimad ediyoruz. Üstadımızın müjdesiyle biliyoruz ki “En yüksek gür sada İslâm’ın sadası olacaktır.”