Ve “yasa”nın siyasî hesaplarda su-i istimalle sonraki adımın DEM’in desteğiyle “Anayasa değişikliği”yle “tek kişilik otoriter rejim”de istimali tartışılıyor.

Bir diğer tartışma, “Kürt sorunu”nun çözümüyle ilgili hiç bir düzenlemenin yer almadığı “yasa”nın, “anayasaya açıkça aykırı” olarak elli bin çocuk, yaşlı, kadın vatandaşla asker, polis ve korucuyu katleden teröristlere “özel af”la “siyaset serbestisi” getirmesi.

Terör örgütü militanlarının “silah bıraktığı”nın tesbit ve teyidinin, Anayasaya ve hukuk teğet geçirilerek yargı mercii yerine yürütmenin başındaki Cumhurbaşkanı Yardımcısı başkanlığındaki kurula bırakılması.

“ÖRGÜTE ÖZEL YASA OLMAZ!”

Hukukçuların tesbitiyle, mahkemelerin verdiği cezaların iktidarın emrindeki idarî makamlarca kaldırılması, soruşturma açılmamış terör örgütü üyelerine “soruşturma açılıp açılmaması”, yargı yetkisinin atanmış kurullarca kullanılması peşinen siyasî otoritenin bürokrasi üzerinden “yasa”yı politik projelerinde istismara teşne hale getiriyor.

Konunun uzmanları, dünyadaki misalleriyle silahı bırakmayıp terörden kesin vazgeçmeyen terör örgütleriyle masaya oturulmayacağını, meşru siyaseti terörün vesâyetine sokan millete ve demokrasiye büyük bir darbe olduğunu bildiriyorlar. Kaldı ki bir terör örgütüyle “anlaşma” yapıldığında emperyal tahriklerle örgütten kopma yeni terör örgütleri çıkarılıyor.

Ancak hukukçuların nazara verdikleri en büyük hukuksuzluk, “infaz yasası”nın “münfesih örgüt” denilerek PKK terör örgütüne hasredilmesiyle peşinen çifte standarda tevessül edilmesi. Belli bir gruba/örgüte “özel af” getirilirken, diğer grupların kapsam dışı bırakılmasının Anayasa Mahkemesi’nin iptaliyle “genel af”a dönüşmesi.

Bundandır ki terör suçları mahkûmlarıyla ilgili “özel infaz”ın istisnasız tüm “örgüt suçları” için geçerli olması gerektiğini uyarıyorlar.  

Kırk bin insanın katlinden sorumlu “silahlı terör örgütü”ne tanınan hakların “silahsız terör örgütü” dedikleri için de tanınmasını vurguluyorlar. Anayasaya göre OHAL’in sona ermesiyle sona eren 15 Temmuz bahaneli “20 Temmuz OHAL darbesi” KHK’larıyla idârenin herhangi bir işlem tesis edemeyeceğine, “infaz yasası”ndan terörle hiçbir ilgisi olmayan grupların da yararlandırılmasının gereğine dikkat çekiyorlar.

İstihbarat jurnalleriyle, sahte ihbar ve iftiralarla savunmaları alınmadan yargısız infazla yıllardır mağdur edilen vatandaşlarla ilgili “yasal düzenlemeler”in gereğini kaydediyorlar.

UYGULAMA ADÂLETLİ OLSUN

Bu arada kabulünün hemen ardından “bir ‘başlangıç’ olan ‘çerçeve yasa’nın uygulanmasının “yasa”nın çıkması kadar önemli olduğunu söyleyen DEM Eş Başkanlarının, “Yasa’nın hayata geçmesi için MGK’nın biran önce kurulunu oluşturup raporunu hazırlayarak Resmî Gazete’de yayınlamalı; cezaevleri, sürgündekiler, silah bırakıp geleceklerin siyasete katılımının önü hızla açılmalı” telâşlı söylemleri kayda değer.   

Belli ki iktidardakilerin yanısıra DEM yöneticileri de hâlâ “süreç”in iktidarın emrindeki atanmış kurullar üzerinden akamete uğramasından endişe etmekteler. Bu yüzden “süreç uzarsa enfekte olur; ‘yasa’nın çıkması süreci enfekte olmaktan kurtarmaz” diye yakınmaktalar.

Bundandır ki hukukçular, terör örgütü PKK’nin her nevi silah bırakmasıyla mühimmatın tesliminin, örgüt yöneticileriyle haklarında cezaya hükmedilmiş militanların cezalarının infazının, soruşturma ve kovuşturmaları sürenlere getirilen “şartlı genel af”ın mutlaka hukuk çerçevesinde düzenlenmesini öneriyorlar.  

Bu açıdan hukukun altüst edildiği apar topar “yasa”nın uygulamada hukukilikle “suç ve cezada eşitlik”te adâletli olması, aksi takdirde içinden çıkılmaz açmaza sürükleyeceği ikazları büyük önem taşıyor.