Müslümanların bazısı Allah'ı (cc) yalnızca Cuma günleri hatırlayıp mescidlere sığdırmaya çalışıyor. Belki ilâve olarak Cuma gecesine, çok nadiren kalkılabilirse, yatağın sıcaklığından feragat edilebilirse de sabah namazlarına.

Allah’ı, bazen de, hastalıklarımızda, zayıflıklarımızda, semavî afetlerde, kısaca zorda ve çaresiz kaldığımızda hemen etrafımızda olsa diye aklımıza getiriyoruz. Özellikle de hiç şüphesiz, en çok da ölümün hatırlandığı cenazelerde. 

Maalesef, biz Allah'tan (cc) bu durumlarda yardım beklerken, sanki Allah’ı (cc) bilme için; işte, oyunda, hayatımızın neredeyse tamamında yerimiz ve zamanımız yok. Niye mi? 

Çünkü...  Diğer zamanlar işlerimizi kendimiz halledebiliriz düşüncesi hayatımıza girmiş. Ya da açıkça söylersek, o zamanlar -hâşâ-Allah'a (cc) ihtiyacımız yok. Çünkü biz kendimiz halledebiliriz! 

Özellikle dilimizde pelesenk olmuş yanlış bir cümle; “İşimiz artık Allah’a kaldı.”

Bizler için olması gereken en önemli hareket; Allah'ın (cc) emir ve yasaklarına itaattir. Hâlbuki karşılıksız alabileceğimiz en iyi hediye namazımızdır. Hem masrafsız ve mükâfatı da muhteşemdir.

Birçok kişi, “Allah beni affetsin” diyerek sorumluluğu üzerinden atmaya çalışıyor. 

Hâlbuki O'nun (cc) hayatımızda ilk sırada olması gerektiğini kabul etmemiz gerekiyor.  

Her zaman O'nun bizim için yaptıklarını daima hatırlayacak zamanlarımız olmalı.

Ne gariptir ki, Allah'a (cc) inandığını söyleyip de şeytanın peşinden gitmek veya Allah’ı unutmak.

Kur'ân-ı Kerîm'e göre, Allah'ı unutanların durumu temelde şu ayetle özetlenir: "Allah'ı unutan ve bu yüzden Allah'ın da onlara kendilerini unutturduğu kimseler gibi olmayın. İşte onlar, yoldan çıkmış olanlardır."1

Yukarıda biraz değindiğimiz durumun sonuçları şunlar olabilir:

Allah'ı unutan kişi, aynı zamanda nefsini, yani öz varlığını ve yaratılış gayesini de unutur. Nereden geldiğini, nereye gittiğini ve asıl sorumluluklarını göz ardı eder. Bu, kişinin kendisine yabancılaşması ve şuursuzlaşması anlamına gelebilir.

Bu kişiler ayette belirtildiği gibi, fasık (yoldan çıkmış) olarak nitelendirilirler. İtaatten uzaklaşır ve isyana yönelirler.

Dünya hayatının geçici olduğunu ve ahiret hesabını (hesap, mizan) unuturlar. Fânî olana bağlanıp, ebedî olanı ihmal ederler.

Allah'ı unutanları Allah (cc) da (rahmetinden mahrum bırakarak) hem dünyada, hem de ahirette "unutur". Mahşer gününde, bu dünyada Allah'ın emirlerini unuttukları gibi, Allah da onları rahmetinden uzaklaştırarak, kendilerine yardım edecek kimsenin olmadığı ateşe sevk edecektir. Böylece, kendi öz varlığını unutan kişi, ahiret gerçeğini dışlar. 

Ne kadar hata yaparsak yapalım Allah’ın rahmet kapısının daima açık olduğunu şu ayette görüyoruz;  “Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Çünkü Allah, bütün günahları bağışlar. O, çok bağışlayan, çok merhamet edendir.” (Zümer Sûresi: 53. ) ve hadiste de  “Günah işlediğinde hemen ardından bir iyilik yap ki onu silsin.”(Tirmizî, Birr, 55) denilmiştir.

Özetle, Allah'ı unutanlar, asıl kimliklerini, kulluk ahitlerini ve varoluş amaçlarını kaybederek dün-yevî arzularının peşinde koşan ve bu yüzden Allah'ın rahmetinden uzaklaşanlardır.

“Allah’ım! Bizi affet, kalbimizi temizle, bizi doğru yoldan ayırma. Rahmetinle bizi hayırlı işlere yönelt.” Amin..

Dipnot:

1- Haşr Suresi: 19.