Ünsiyet edilmiş, tanıdıklığından gelen tatlımsı simasından da öte. Belki zarar ve ziyanlardan azade, muhtemel olan yenilerine muntazır duruşu. Tecrübenin izdüşümüne tercüman. Hatıraların kavi bir duvara inkılap etmiş; hakk-el yakin tasavvurunda. Hatırlarda kalanından belli ki dahası. Sırtımızı yaslanacağımız ve fevkalade beklentilerin ardına düşmeksizin. Bahanesiz, öylece izleyip, garipsemeden. Hakikati müşahede edip yaşamışken. Tasvirleri tasavvurların ellerine emanet. Gözlerin şahit olduğu ve illa ki de hiçbir yadsımanın yakışmadığı karelerden münderiç eriştiği.

Demincek takdir edilesi, yerlere serilmiş yılların katmerlendiği... Elzem olan incinmelere tahammül edip. Dirayetli bir tavrı varken. Haraplaşıp-tiftiklenmek ve illa ki üzerine basılıp, ezilmenin kaderi. Kimi tarafları, yerden kalkmayışıyla belli bir zamandan bu yana mahkûmiyete boyun eğmiş. Muhafaza edemeden dokusunu hırpalanıp incelmiş. Zar zor eğleşen birkaç tel ile. Sıcak. Belki de sadece harareti çağrıştıran ipliklerinin arasında bir gizem. Toz zerrelerinin kayıtlı durağına öncülük etmek içten bile değilken. Abanmış tozu-dumanı eğleştirmeye uğraşırken, sözüm ona sıcağı da...

Işık huzmelerinin içeri ürkek birer edayla süzülmek için gayretleri. Acûliyetle aynı ivediyi kuşanmış, hücumda baskıcı tavırları. Tefrik edebildiğimiz sadece güneşin her gün doğuşunda. Aydınlıktan dem vurmaların, renkleri soldurup, bereli ipliklerin canına kasıtla... Ne lüzum vardır ki, ihtiyaç bilinip onca ihtişamlı kelimeye... Üzerine alelade yerleştirilmiş mangalın ritimsiz çıtırtılarına. Tahammül edemeyip od-a, köz hale gelmiş olsa da küllerle karışık kor alevlerine katlanmak bir de. Ketum bir defterde mahsur duruyorken eskiye atfedilen cazibe...

Ve dahası. Aslında dahası öyle çoktur ki. Kadim, dayanıklı, klâsik, belki de antika. Mahdut zamanından aşarak, yetinmeyerek başkalarına(?) ait cedit zamanlara da uzanmış oluşu. Güya hem ülfet edilmiş hem de yâdlığıyla kalmış. Bağrına basılmış ve itibarsızlık sarkacında. Bize yakın duran bulunmuş vakitlerin eskiden maada olmalarıyla, şimdi mabeynindeki mübadelenin. Toyluk ve kıdemlilik iki zıt renk. Boynunu bükmeden ziyadelik-ten ziyadesiyle bir çabayla cehd etmiş adsız bir kahraman.

Mazinin arşivi şahitliğin... Kanıtı lisan-ı halinden okunan ömürler... Ya birikmiş ya üzerine sinmiş. Yahut da esip geçmiş misali. Çoktan biçilmiş bir kaftan. Nihayetinde yıpratılmış ve mecburen yıpranmış. Bir mukayyet hâkimiyetin farklı aynalardaki yansıması. Ne zaman ne mekân. Hangi zamanın hükmüyle geldiğine ve keşfedilmemiş zamanların kendilerine has üsluplarıyla. Çağrışıp tellallığını yaptıkları. Şefkat ve merhamet her yere yakışırken barınacak değil her yürekte. Kekremsi bir tatla misk ü amber müşevveş kalır. Nihayet hududunda uçurumu matah. Aynı yağmurda ıslanıp aynı güneşi soğurur oysa. Aynı rüzgârla hışırdar yaprakları. Kavrayabildiği kadar kök salsın çürümüş gövdeyle. Gözün nihayetine... Toprağa inkılap edecekken...

Kendisinden olanı kendisinin yiyip bitirdiği tek şey belki de zaman. Eski gibi durabilmek, eskiyebilmekse “...belki acımasız, belki zalim, belki de tek seferlik...” Müsemmalarıyla zihnimizi doldurana. Şükür ki yıpranmanın ve eskimenin olmadığına namzet. O da bu beldeye has, o da kayıtlı bu zamanda...

“...Şu kâinatı, heyet-i mecmuasıyla çevirmeğe muktedir olmayan ve bütün zamanlara hükmü geçmeyen ve âlemleri hayata ve mevte bir ferd gibi mazhar etmeğe kudreti yetmeyen ve baharları, bir çiçek gibi hayat verip, yer yüzüne takıp, sonra mevt ile ondan koparıp alamayan bir zât; mevt ve imateye sahip çıkabilsin?1

(Bizim Aile dergisi, Kasım 2026 sayısından alınmıştır.)

Dipnot:

1. Mektubat, Yirminci Mektup/ 2. Makam/7. Kelime