Bir ara evimize yakın bir bayiden günlük olarak aldık, sonra o imkân da gitti. Bu sefer haftada bir toplu aldık. Aynı zamanda e-gazeteye de aboneydik, ama tabiî hiç biri günlük gazeteni eline alıp okumak gibi olmuyordu. Neticede kırk yılı bulan bir Yeni Asya sevdalısıyla gazete neredeyse kimliğimizin bir parçası olmuştu. Nitekim lise yıllığında adımız “yılın gazetecisi’ diye kayıtlara geçmişti. Zaten üniversite yıllarında hem muhabir, hem yazar, hem de okuyucusuyduk gazetemizin. Sonrasında o gün bugündür kol kola beraberliğimiz sürüp gitti. 

Bu gazete ismiyle anılan Yeni Asya topluğu ile sağlıklı bir sosyal çevre kazanmıştık. Gazete adıyla anılan bu şahs-ı manevî, bu cemaat vesileyle farklı şehirlerde, ülkelerde binlerce mümtaz insanla tanışmış oluyorduk. Bu aynı zamanda eşim ve çocuklarım için de geçerliydi. Düşünsenize nereye gitseniz Allah için sizi seven insanlar vardı. Bu bir anlamda dünyadaki Cennetti. Bu birliktelik insanı maddî ve manevî çağın yalnızlığından, sıkıntılarından kurtarıyordu. Bu arada eşiniz, çocuklarınız sağlıklı bir şahs-ı manevî içinde yetişiyor, gelişiyor ve iman ve Kur’ân hizmetlerine dahil olmuş oluyorlar, kendi hayatlarına da model yapıyorlardı.

Şükür ki, çocuklarımız büyürken evimizde haftanın bir günü erkeklere (Pazar sohbetleri) başka bir günü de kızlara (eşim aracılığıyla) sohbetler yapılıyordu. Bu aslında farkında bile olmadan bizlerin, çocuklarımızın yetişmesi demekti. Nitekim sonrasında onların da evlerinde sohbetler eksik olmadı. Sadece bu durum bile büyük bir şükrün vesilesiydi. Böyle bir muhteşem topluluğun içinde olmak büyük bir nimetti. Rabbimiz bu şahs-ı manevîyi her türlü dahili ve harici belâlardan, fitnelerden muhafaza eylesin. Kıyamete kadar böyle bir şahs-ı mane-vîye ihtiyaç var. Şimdilerde evlâtlarımızla birlikte torunlarımız bu şahs-ı manevîde gazetemiz, dergilerimiz, neşriyatımız ve Risale-i Nur sohbetleriyle birlikte nefes alıyorlar.

Diyeceğim o ki, şimdilerde elden dağıtımla gazetemiz yeniden evimize gelmeye başladı. Doğrusu evimize sadece bir gazete değil, gazete ile birlikte evimize Risale-i Nur süzgecinden geçmiş ilâhiyatçı, hukukçu gibi onlarca bilim birikimi olan bir şahs-ı manevî geliyordu. 

Gazete evinize gelince, önce bina girişinde görevli, sonra gelip geçen komşular bir göz atıyor, sonrasında evinizde eşiniz, çocuklarınız gazete ile müşerref oluyorlar.

Siz geçin öyle “artık basılı gazete okunmuyor” diyenleri. O gazetenin varlığı, apartmandan içeri girmesi bile yetiyor. O bir şahs-ı maneviyi temsil ediyor. Bir güzel de herkes ilgi duyduğu haberleri, köşeleri okuyor. Evinize gönül rahatlığı ile bir gazetenin girmesi çok güzel bir şey. Evinize gazeteniz gelsin, ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.