"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

Hatıra zedelenmesi

Sebahattin YAŞAR
04 Ocak 2021, Pazartesi
Çocukluktan şimdilere kadar süren bir hayatın fotoğraflara yansımış izlerine bakıyorum.

Her karede hatıra ve duygu geçitleri yaşıyorum. Yüz hatlarımın bir gerilim filmi izler gibi sürekli değiştiğini hissediyorum.

Kendi dünyamdaki değişimle birlikte aynı karede olduğumuz insanların hayatlarındaki değişimi de gözlemliyorum. Baktığım fotoğraflar değiştikçe, duygu olarak engebeli bir yolda yolculuk yapar gibi hissediyorum kendimi. Zaman zaman içimden bir ses, ‘Nereden çıktı bu iş?’ diyor. Her fotoğraf alıp götürüyor insanı doğduğu şartlara. Ve kolay kopamıyor insan o hatıradan.

Bazen de asıl fotoğrafı çekilen unsurların ötesinde, başka bir detay ön plana çıkıveriyor. Onun orada ne işi olduğunu şimdi yaşanan bir takım hadiselerle birlikte yorumlamaya kalkıyorsun. İş değişiyor. Düşünsenize bugünün şartlarından elli yıl öncesine bir gönderme. Bu ne kadar sağlıklı olabilir ki. Ya da bugünün yaşanan o olaylarının tohumları o zamanlarda mı atılmış diye düşünüveriyorsun. Çöz, çözebilirsen.

Yaşanan o ki, insan fotoğraf albümünde bir kez daha yaşlanıyor. Kolay bakılıp geçilmiyor hayatın kesitleri. Bazı bölümler var ki, oralarda istemeden ağır çekim başlıyor adeta. O günün duygularına, bugünün yaşı ve duygularıyla gidemiyor insan. Zor geliyor. Bir karede gülerken diğerinde ağlıyor insan.

Birlikte hayat yaşadığımız akrabalar, arkadaşlar, dostlar ve diğerleri… Şimdi hayatta olmayanlar, şimdi düzeni bozulmuş olanlar, o günlerde güldüklerine şimdi ağlayanlar ya da o günlerde ağlayıp, şimdilerde gülenler…

Doğrusu ben, yaşadıklarım için geriye dönüp bakmak istemeyenlerdenim. İyisiyle kötüsüyle, bana yaşatılanlarda hep bir ‘bana özel’lik bulurum. ‘Beni en iyi O bilir ve bana öylece verir.’ diye düşünür, teşekkür ederim Rabbime.

Geçenlerde bir memleket ziyaretimde, ilkokul arkadaşımla karşılaştım. ‘Keşke görüşmeseydim’ duygusu geçti içimden. Zihnimdeki tatlı hatıra zedelendi gibi hissettim. Bana, ‘Bak bu alnımdaki yara senin hatıran.’ dedi ve gülüştük. Zihnim o günlerdeki arkadaşımdan şimdikine gelmek istemedi. Üzüldüm gelinen noktaya. Masumiyetin kaybolması, insanın yetim kalması, öksüz kalması, yalnız kalması, aklını dışlayıp, düşünmemeye sığınması, geçmişin bahsi geçince hep özlem gözyaşları içinde kalması acı verici...

Bir fotoğraf albümü, -elli yılın özeti- kısa bir film gibi, tatlı bir hoşlukla gülümsetti beni. Her kesitte, şükrümün bir kez daha yenilendiğini hissettim.

Okunma Sayısı: 1219
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
  • Abdulkadir

    4.1.2021 19:55:40

    Hatıralar da birer alamettir.İyi okumak lazım ve ara sıra da olsa;hatıraları önümüze koyup,geçmişi düşünmeli insan.Hatıralar bizlere birşeyler anlatıyor hayatla ilgili.Ve bizler onu anlayıp,hayatımıza tatbik etmeliyiz.Ne de olsa,insan durduğu yerde duramıyor.Her an değişim içindeyiz.Ve değişen insanoğlu,hatıralarla ayakta kalıyor bazen.Güzel hatıralar bırakmalı insan,yarın bizi konuşacaklar güzel konuşsun isteriz çünkü...

  • Ali

    4.1.2021 15:15:59

    Yaşlılık alameti ve psikolojisi bunlar Sabahaddin bey!

  • Halil İbrahim Karahan

    4.1.2021 03:26:29

    Allah razı olsun

(*)

Namaz Vakitleri

  • İmsak

  • Güneş

  • Öğle

  • İkindi

  • Akşam

  • Yatsı