Yemeden ve içmeden nasıl yaşama imkânımız yoksa… Okumadan da manevî hayatımızın gıdasız kalacağını ve ölüme mahkûm olacağını hiç aklımızdan çıkarmayarak… 

Bu yeter mi? Aklımızın bu tespitini kalbimiz tasdik ediyor. 

Vicdanımızın içine siniyor. Gözümüz, kulağımız, dilimiz okumaya elverişli elhamdülillah. Zihnimiz, hafızamız, muhayyilemiz okuduğumuzu algılayacak kudrette. 

Ama şu nefsimiz var ya… Onu da bir kandırdık mı iş tamam! İnşallah okuyacağız.

Öyleyse gelin, Risale-i Nur okuyalım.

Payamlı’da orman bölgesinde, dağlar hazır, denize nazır, sessiz sakin bir köşede, okuyalım, tartışalım, konuşalım gelin! 

İki gün nerelere vermiyoruz? Önümüzdeki Cumartesi-Pazar günlerini okumaya ayıralım. Risale-i Nur’u daha iyi anlamaya gayret edelim.

Payamlı Yeni Asya Tesisi okumak için sizi bekliyor.

Kendimizi Kınamayalım

Okumalarımızı artırmamız için nefsimizin hilekâr oyunları ile boğuşmaya hazır olmalıyız. 

Plân yaparız: Günde mesela 5 oturum okuma yapmak için. Ama uygulamada hep hilekâr oyunlar hızımızı keser, çok masum gerekçelerle plânımızı aksatır, verimimizi düşürür.

Kendimizi kınamayalım; yok! Nefsimizi de kınamayalım bu nedenle; hayır! 

Çünkü nefsimizin tıyneti böyledir. Kınamakla elde edeceğimiz hiçbir şey yoktur!

Kendimizi kınamakla da kendimize zulmetmiş oluruz. Kendimize güvenimiz kalmaz. 

Sadece tanırsak bu bizim işimize yarayabilir. Tanımazsak bu durum bizi çok işletir. Tanırsak; gardımızı ona gör alırız. Onu kınamakla vakit kaybetmeyiz. 

Nefsimizin huyunun suyunun böyle olduğunu, bu büyük meselede bu pest huyun bize daha çok sevap kazandırdığını baştan bilelim, plâna ondan sonra oturalım.

Hani Üstad Hazretleri vesvese için de böyle diyor: 

“Mahiyetini bilmezsen devam eder, yerleşir; mahiyetini bilsen, onu tanısan, gider.”1 

Nefsimizin de mahiyetini bilirsek, o bize daha fazla zarar veremez! 

Öyleyse, sizi Payamlı’ya beliyoruz. Gelin!

Bekliyorum

Nefsimizi kandıracağımız derslerden birisi Üstad’ın Yirmi Birinci Lem’a’nın sonuna koyduğu “Bir kısım kardeşlerime hususî bir mektuptur”2 başlıklı mektubudur. O mektupta Hazret-i Üstad, evrad ve ezkârı risale okumaya tercih eden kardeşlere şunları hatırlatıyor:

1- Risale okumak beş cihetle ibadet sayılır:

a) En mühim bir mücahede olan ehl-i dalâlete karşı mânen mücahede etmektir.

b) Üstadına neşr-i hakikat cihetinde yardım suretiyle hizmet etmektir.

c) Müslümanlara iman cihetinde hizmet etmektir.

d) Kalemle (yazıp okumakla)  ilmi tahsil etmektir.

e) Bazen bir saati bir sene ibadet hükmüne geçen tefekkürî olan ibadeti yapmaktır.

 2- Peygamber Efendimiz (asm) “Mahşerde ulema-i hakikatin sarf ettikleri mürekkep şehitlerin kanıyla muvazene edilir, o kıymette olur."3 buyurmuştur.  

3- Bir sene bu risaleleri ve bu dersleri anlayarak ve kabul ederek okuyan, bu zamanın mühim, hakikatli bir âlimi olabilir.

4- "Bid'aların ve dalâletlerin istilâsı zamanında Sünnet-i Seniyyeye ve hakikat-i Kur'âniyeye temessük edip hizmet eden, yüz şehid sevabını kazanabilir."4

Bu çerçevede kendi iç dünyamızla mücahede ede ede, inşallah daha fazla okuma nimetine ulaşabiliriz. 

O halde bu cehd yokuşlarını birlikte aşalım gelin! Okuyalım. Konuşalım. Hakça konuşalım. Ve kendimizi yenileyelim. Bekliyoruz.

Dipnotlar: 

1- Sözler, s. 248.

2- Lem’alar, s. 171.

3- Gazalî, ihyâu ulûmi'd-dîn, 1:6; el-münâvî, feyzü'l-kadîr, 6:466; el-aclûnî, keşfü'l-hafâ, 2:561; süyûtî, câmiu's-sağîr, no: 10026

4- Lem’alar, s. 171; ibni adiy, el-kâmil fi'd-duafâ, 2:739; el-münzirî, et-terğîb ve't-terhîb, 1:41; taberânî, el-mecmeu'l-kebîr, 1394; ali bin hüsâmüddin, müntehebâtü kenzi'l-ummâl, 1:100; el-heysemî, mecmeu'z-zevâid, 7:282.