Bir engellinin, görme olsun sair engelli durumları olsun toplumun içinde yer alabilmesi için eğitim ve öğretimi çok önemlidir. Toplumun bilhassa ailelerin engelli çocuklarını eğitim ve öğretimden mahrum etmemesi, onları maddî ve manevî çerçeve içinde günlük hayatta ayakta durabilecekleri, kimseye muhtaç olmadan hayatlarını idame ettirecekleri şekilde eğitmek gerekir.
Bunun yanında onların manevî hayatları da güçlü bir şekilde takviye edilmelidir.
Geçmiş yıllarda nice aileler ya bilinçsizlikten ya da yanlış yönlendirmelerden dolayı çocuklarını eve kapatarak tamamen toplum hayatından dışlamış, engelli okullarına göndermemiş ve sonuçta toplumun karşısına tamamen hayattan soyutlanan bir kitle çıkmıştır.
Bilhassa görme engellilerin eğitiminde Braille alfabesinin, kendi kendine sokakta yürüyebilmenin ve bağımsız hareket edebilmenin, bilgisayar kullanmanın... öğretildiği bilinmektedir.
Ama şu bir gerçek ki, körler okullarında eğitimin en önemli kısmı olan maneviyatın ihmal edilmesi çok üzücü bir durumdur.
Oysa inanç ve maneviyat eksikliğinden dolayı bu insanların isyana gitmesi çok büyük bir vebaldir.
Burada bize düşen, maddî eğitimin yanı sıra, hattâ ondan daha önemli bir mesele olarak, Üstadın tabiriyle “Ebedî bir mülkü kazanmak ve kaybetmek dâvâsı bütün ehl-i imanın başına açılmış,” bu ebedî hayatın kazanılmasını sağlayacak bilgilendirme ve eğitimleri vermektir.
Bu noktada engelli kardeşlerin de bu hizmetlerin içine dahil olması çok önemlidir.
Eğitimde iki kanatlı bir şekilde maddî ve manevî yönlere ağırlık verildiği zaman engelli camiasının günümüzdeki durumundan çok ileri derecelere ulaşacağı bilinmelidir.
Bizim hedefimiz, engellilerin de imanını Risale-i Nur’la kurtarmak ve onların hem manevî, hem maddî gelişimlerine destek olmaktır.
Toplumun da bu noktada engelliye yaklaşımı, onların eğitimlerine elden geldiği kadar destek vermek, onları kabiliyetlerine göre istihdam etmek, topluma faydalı olmalarına çalışmak olmalıdır.
Engelli camiasının eğitim ve öğretimlerinde bu manaların hakim olmasını temennî ediyoruz.