İnsan organizmasının mikro ölçekte en küçük hayat noktası olan hücredeki akıl almaz faaliyetin dengeli, devamlı bir nizam ve intizam programlarıyla sürdürülmesi, kudretli Sanatkâr’ına (cc) tefekkür edenleri, vücudun hücreleri adedince hayranlık duygularını yaşatacaktır. 

İlâhî ilim-irade ve kudret, hücre içinde mikro-cosmos (en küçük âlem) boyutunda fonksiyonların gerçekleşmesini tek-tek kontrolü altına alarak idare etmektedir. “İnanılmaz, karışık, on milyon atomdan oluşan cüce bir dünya. Biyokimyacı Franklin Harold, tek hücreli bir organizmayı, yapay dilleri ve kendi şifre çözücü sistemleri, bilgi depolamak ve tekrar kullanmak için hafıza bankaları, parçalarının otomasyonunu düzenlemek için mükemmel bir kontrol sistemi, hatasız çalışan bir kalite kontrol aygıtı olan, prefabrikasyon ve modüler inşaat prensipleriyle çalışan montaj süreçlerine sahip ve insanların makineleriyle karşılaştırılamayacak bir kapasiteyle, kendini birkaç saat içinde kopyalayabilecek yüksek teknolojili bir fabrika olarak tarif etmiştir.”1 

Hücredeki kompleks sistemleri aktifleştirerek, canlı organizmalar yaratan İlâhî kudret, her hücreye farklı yerlerde vazifeler vermiştir. Bunların ancak doğru ve hatasız bir yönlendirmeyle, milyarlarcasının bir araya gelmeleri için, sistem içinde yerleşik bir bilgi olmadan gerçekleşmesi imkânsızdır. Bu son derece karışık fizyolojik faaliyet, ancak ve ancak sonsuz ilim-irade ve kudret sahibi olan Cenab-ı Hakk’ın (cc) idaresiyle gerçekleşebilir. Hücrenin varoluşunu sebepler, kendi kendine tesadüf veya tabiat kanunları gibi gerçekleştirebilme kabiliyetleri bulunmayan araçların ve en yaygın başvurulan temelsiz evrim teorisinin yapabileceği fikirleri, mutlak bir acizlikle çökmüştür. 

Hayat damlacığı olarak her ihtiyacının mükemmel bir şekilde dizayn edildiği, hücre mu’cizesinde öyle hayatî fonksiyonlar gerçekleşmektedir ki, derinleşen bilimsel araştırmaların, ilerleyen zaman içinde yenileri ortaya çıkarılmaktadır. Hücre biyokimyasını araştıran Michael Behe, hücre “her şeyin iç içe geçtiği basit bir kâse çorba değildir. Tıpkı bir evin odaları gibi, birçok farklı bölümden oluşur. DNA’nın bulunduğu nucleus (çekirdek) var. Proteinleri işleyen retikulum var, başka yerlere taşınacak proteinlerin beklediği bir istasyon olarak düşünebileceğimiz golgi aygıtı var, atıkların tasfiye edildiği lizozom var, kargoyu hücrenin dışına gönderilmeden önce depolayan salgı vezikülleri var, yağları metabolize eden peroksizom var, tüm bu bölümleri ayıran bir membran (zar) var, her şey ayrı ayrı sayılacak olsa, bir hücrenin içinde yirmiden fazla farklı bölüm var.”2

Hücrenin harika bölümlerinden birisi de mitokondri denilen enerji üretim santralleridir. Her hücrenin yerine ve yaptığı fonksiyonun önemine göre, mitokondri sayısı değişmektedir. Bazı hücrelerde 4-5 kadar bulunabilirken, karaciğer ve kalp gibi organların hücrelerinde 10-20 bin kadar mitokondri bulunur. Bu sistemlerin kendi kendine oluşabilmesinin imkânsız ve mantıksız olduğunu, akl-ı selim sahibi her insanın onaylaması kaçınılmazdır. 

Hücredeki faaliyetler düşünüldüğünde, nasıl bir sanat ve Yaratıcı’nın ilmiyle tanzim edildiği anlaşılarak, marifetullah yolunda aşama kaydedilebileceği, ilme’l-yakîn de yaşanabilecektir. Her hücrenin alnına ehadiyet mührünün vurulması ve birbiriyle istişare ettirilmesi hakikatlerini gerçekleştiren Cenab-ı Hakk’ın (cc) sanat ve kudreti akılları hayrette bırakır. (Sübhane men tehayyere fi sun’ihil ukûl// Sübhane men bi kudretihi ya’cizûl fûhûl. Ziya Paşa) 

Sağlıcakla kalın. 

Dipnotlar:

1- Lee Strobel, Hani Tanrı Ölmüştü? s.263, Ufuk Yayınları, 2011 

2- Age. s. 280.