Çünkü huzur, sadece şartların güzelleşmesi değildir. Huzur, insanın iç dünyasının sakinleşmesidir.

Bugün birçok insanın evi var ama yuvası yok. İşi var ama sevinci yok. Çevresi var ama dayanacağı bir omzu yok.

Bu yüzden modern insan, en çok da kendi içinde yoruluyor. Oysa insan ruhu, sadece dünya ile tatmin olacak şekilde yaratılmadı. Kur’ân-ı Kerîm’de Yüce Allah şöyle buyurur: “Dikkat edin! Kalpler ancak Allah’ı zikretmekle huzur bulur.” (Ra’d Sûresi: 28)

Bu ayet, insanın iç dünyasına dair en büyük hakikatlerden biridir. Çünkü kalp; para ile, makam ile, alkış ile değil… Ancak maneviyatla sakinleşir. Ama insan bazen huzuru sadece kendi içinde değil, başkasının yükünü hafifletirken de bulur.

Bir yetimin başını okşarken… Bir dertlinin derdini dinlerken… Bir ihtiyaç sahibinin kapısını çalarken…

Bazen bir gönle dokunmak, insanın kendi yarasını da hafifletir. Peygamber Efendimiz (asm) şöyle buyurur: “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.” (Taberânî, el-Mu’cemü’l-Evsat)

Çünkü insan sadece alarak değil, vererek de huzur bulur. Bugün birçok kalp, yalnızca yorgun olduğu için değil; kimseye temas etmediği için de daralıyor.

Oysa bazen bir sofraya misafir olmak… Bazen bir çayın yanında samimî bir hâl hatır sormak…

Bazen sessizce bir insanın yüküne omuz vermek… İnsanın ruhunu ferahlatır.

Risale-i Nur Külliyatındaki izahlardan anladığımız kadarıyla, bir mü'minin kalbini sevindirmek ve ona sürur vermek mühim bir hayır ve salih amel olarak değerlendirilir. Çünkü insan, sadece kendi mutluluğunu düşünürse daralır.

Ama başkasının duasına vesile olduğunda genişler.

Bugün çoğu insanın kalbi bu yüzden yorgun: Çünkü her şeyi tek başına yaşamaya çalışıyor.

Hâlbuki insan, paylaşınca hafifler. Bazen bir secde hafifletir insanı…

Bazen samimî bir dua… Bazen de kapısını çaldığın bir garibin tebessümü…

Çünkü huzur, dışarıda bulunan bir şey değil; kalpte hissedilen bir rahmettir.

Ve unutulmamalıdır ki; insan, bazen kendi huzurunu bir başkasının sıkıntısını giderirken bulur.