Merak ettim; arkadaşlar bu Ramazan kendilerini yenilemiş mi diye.

Yok; aynı yerde [tarihin derinliklerinde(!)]ler… 

Diksiyon yok. Hitabet yok. (Arada birileri var gibi; orda da o bir, hikmetin gölgesi, izi, tebessümü, aradalığı yani esas  bir perde var ki onun kaldırılmaklığı eksik ve dahi tuz miktarınca atılması gerekenliği; korkudan, şundan bundan -bilemem- katılmıyor -burayı çok açmıyorum -sır kalsın- ama şu kadar var ki Ramazan penceresinde son adamın dediklerine bir atıf, kulak vermek yok; -binde bir veren olsa da- isminden kaçmak var.)

Kusura kalınmazsa duymadığımız yeni bir şey yok bu konforlu stüdyolarda. 

Bilineni de yeni bir üslûba büründürmek yok. Hakikati kurcalamak bu kadar mı öcü bir şey?!

Profesörü, dekanı, rektörü, kurul başkanı, yardımcısı hepsi mi birbirine benziyor! Daha ilk cümlelerinden son cümleleri belli… Hele gençlerin, çocukların sahasında nerdeyse yoklar. Yüzlerde tebessüm de soluk… Resmiyet dersen hemen her nefeslerinde. Ciddiyet dediğin o işin hakkını vermek nerde; ne bileyim!

Bu şanlı misafir yılda bir sefer geliyor. Milyonlara sesleneceksen on bir ay hazırlanmalısın. On bir yıl veya… 

Hayat gibi akacaksın o ekranlarda. Su gibi berrak… Gece gibi sırlı… Gündüz gibi aydınlık… Kar gibi beyaz… Bahar gibi çiçekli… Sonbahar gibi ölüme yakın… Yaz gibi gölgeli, meyveli… 

Ki bu Ramazan sofrasında seni dinleyen duysun, doysun. Hah be hayatımız tazelendi desin; öteki seneyi iple çeksin. 

Ressam birdenbire tablo çizmiyor. 

Şairin o pırıl pırıl mısralarının ardında arkasında kaç uykusuz gece var; yaa!

Çık televizyona -bir de biliyor edasıyla- noktasız, virgülsüz, renksiz, kokusuz, bestesiz, duygusuz, tonlamasız, vurgusuz, durgusuz, kurgusuz konuş da konuş. Sus, sus, sussss! 

Hangi kanallar mı? 

Bütün kanallar kapalı… Yani can ve kan damarlarının tıkanık olduğu yerde hayattan emare nerde? Şimdi horoz öttü. Bir daha, bir daha, bir daha… ötüp duruyor. Gece/m aydınlandı birden. Sonra başkası… Konuşuyorlar ha! (Sen, gel oralardan, bizi dinle, diyorlar.)

Biraz hikmet, arkadaşlar! Şiir bile okumuyorsunuz. Espri, fıkra, hayat okumaları, tefekkür sahneleri nerde?Empati, sempati niye yok?

Sıcak yatağınızdan kalkıp işinizi gücünüzü bırakıp bunca masraf yapıp o koltuklara kurulmayın. (Kulaklarımızı yormayın.)

Bak; bahar geldi. Baharı okuyun biraz da… kürsülere, mikrofonlara, sahnelere öyle çıkın. 

(Laf olsun, diye konuşmayın; laf; “olsun” diye konuşun.)

Haa, koltuğunuzda, aldığınız parada pulda gözüm yok da… Şu hâlâ heyecanla öten horozu dinlemeden oralarda boy göstermeyin. 

Yunus Emre bir tane; siz de sahanızda bir tane olmaya gayret edin. 

Kupkuru cümleleri, bakışları nasıl tahsil ettiniz öyle?!

Bu kadar yavanlık, sasılık, şaşılık da kolay değil, ha! Bravo!

*

DAVULCU

Davulcu…

Kolayını bulmuş işin.

Bir tokmak bir davulla…

U/yandırıyor geceyi.

İçimde…

Bin bir gece...

Hangi davul, hangi ses…

U/yandırsın beni?

Bir de ölümü hatırlatır Ramazan.

Yemeden, içmeden uzaklığı...

Aç gözlülüğün…

Gözünü kapatıyor.

Gözümüzü açıyor.

Ne çabuk çekip gitti!

Yavaş yavaş tanırken kendimizi.

Anladım bir yudum su 

Anladım ellerim benim değil.

Uyandım ki bir gün sahur geçmiş.

İçmış zamanı sular.

Susmuş bir rüzgâr gibi...

İçimdeki kıpırtılar...

*

BİR RAMAZAN AYNASINDAN

Bütün mesele kendimizi hesaba çekebiliyor muyuz? İşte Ramazan pırıl pırıl bir ayna; kendimizi görelim diye her sene gelip gözlerimizin içine bakıyoruz. Âciz ve fakir ve ölümlü olduğumuzu unutunca öteye beriye saldırıyoruz. Bırakıp gideceğimiz şeyleri yığıp durmak acıklı bir gülüş olarak aynalara yansıyacak. Aynalar bizden kalanların biriktiği şeffaf, sırlı, iç içe uzayan odalar…