Her gün yeni bir iddia, yeni bir tartışma, millet aynı soruyu soruyor: “Bu ülkenin kaynakları nereye gidiyor?” 

İşte asıl mesele budur! Çünkü bu ülke fakir değildir. Bu ülkenin verimli, geniş toprakları vardır. Madenleri vardır. Üreticisi, girişimcisi vardır. Çalışan milyonları vardır. Üç tarafı denizlerle çevrili, yedi bölgesi, dört iklimi olan çok önemli bir jeopolitik konuma sahiptir. Ancak yetişmiş, zengin insan kaynağına rağmen yatırım, üretim ve istihdam sorunları vardır. Öyleyse sorun sadece kaynak meselesi değildir. Mesele, ülkenin nasıl yönetildiği ve kaynakların nasıl kullanıldığıdır. Kamu malı gerçekten kamu yararı için mi kullanılıyor? Alınan kararlar gerçekten şeffaf mı? Kamu hizmeti ve harcamalarının denetimi gerçekten bağımsız yapılabiliyor mu? Gerçekten hesap sorulabiliyor mu? 

İşte bu soruların cevapları evet olmak zorundadır. Çünkü kamu malı milletin malıdır! Milletin vergisi milletin alın teridir! Kamu görevi milletin emaneti olup hiç kimsenin şahsi kazanç kapısı değildir. O hâlde adaletli bir yönetim ve kanun hâkimiyeti esas olmalıdır. 

Hukuk devletinde: İddia varsa araştırma, delil varsa soruşturma, suç varsa ceza; ama herkese aynı hukuk işleyecek! Çünkü hukuk kişiye göre değişirse hukuk olmaktan çıkar. Adalet kişiye göre eğilip bükülürse adalet olmaktan çıkar. Devlet yönetiminde dengeyi sağlayan bağımsız denetim mekanizması işlemezse devlete olan güven zedelenir. 

İşte bu nedenle meseleyi yalnızca bir fon tartışması, bir ihale veya bir imar kararı olarak görmemek gerekir. Mesele, devlet ile vatandaş arasında güven meselesidir! Üzülerek kaydetmeliyim ki vatandaşın devletine olan güveni bugün daha da zayıflamıştır. Bu güveni yeniden sağlamak zorundayız. Nasıl mı? Ehliyetli, liyakatli ve dürüst kadroların yönetiminde; Kanun hâkimiyeti ve adaletle... Bağımsız işleyen hukuk ile... Her zaman açık ve hesap vermeye hazır, insan odaklı ve temiz bir yönetimle... Güven sağlanabilir. 

Vatandaş şunu bilmeli: Devletin parası nereye harcanıyor? Kamu arazisi nasıl değerlendiriliyor? İhaleler hangi şartlarda veriliyor? Kim karar veriyor ve bunların hesabı kime verilmeli? Millete! Çünkü demokratik devletin sahibi millettir. Kamu görevi bir ayrıcalık değil, milletin bir emanetidir. Hesap millete verilmelidir. Millet de bu hesabı verebilmeli ve hukukunun farkında olmalıdır. Çünkü hukukunu bilmeyen ve sorumluluklarının farkında olmayan bir millet, her türlü yönetilmeye mahkûmdur. Bu sebeple öyle bir kamu düzeni kurulmalı ki hiç kimse “Bana kimse dokunamaz.” diyemesin. Öyle bir sistem işlemeli ki “Ben güçlüyüm, bana hukuk farklı uygulanır.” diye düşünemesin. 

Ve öyle bir Türkiye inşa etmeliyiz ki çocuklarımıza sadece ekonomik zenginlik değil, adil işleyen, temiz ve güvenilir bir düzen bırakabilelim. Çünkü mesele kimin kazandığı değil, hakkaniyetli bir yönetimdir. Mesele, yarının Türkiye’sinin nasıl bir ülke olacağıdır! Tüyü bitmedik yetimin hakkı gözetilerek kamu malı korunursa, hukuk eşit uygulanırsa ve kamu gücü kişisel çıkar için değil, milletin ortak yararına kullanılırsa... İşte o zaman Türkiye’nin kaynakları Türkiye’nin geleceğine dönüşür. Böylece toplumsal barış, huzur ve kardeşlik iklimi tahkim edilmiş olur. İlke şu olmalı: Kamu malına dokunan mutlaka hesap vermeli. Ancak her adımda hukuk ve adalet gözetilmeli. Çünkü Türkiye’nin ihtiyacı öfke değil, adalettir. Korku değil, hukuktur. Kapalı devre değil, açık, şeffaf yönetimdir. Velhasıl, bu düzen böyle gitmemeli.