Hacı Ağa; marabası Mehmet’i, uzun bir zamandır aranıp da yakalanamayan, devlet düşmanı bir katilin yerine, -sanki oymuş gibi- Valiye teslim edecek, Mehmet’in tevkifiyle, Valinin gözüne girecektir. Ağa, “seni de bir şekilde kurtarırız, sanki yapmadığımız iş mi” diyerek, marabasını bu fikre ikna eder. 

Ziyaret günü gelir, yenilir, içilir. Hacı Ağa Vali için hazırlatmış olduğu tabancayla birlikte, Mehmet’i de Valiye hediye eder. Hacı Ağa, Mehmet’in tevkif edilmesini ve Valinin taltifini beklerken, şov yapmasını pek seven Vali adamlarına emir verir: “Vurun şu katilin kellesini…”

Maraba Mehmet, idama götürülürken son bir umut ağasından yardım bekleyedursun, Hacı Ağa, Mehmet’in kulağına şöyle fısıldar: “Oğlum Mehmet, beş dakikalık zahmet için beni Valiye mahcup etme…”  

Ankara’dan bir NATO zirvesi geçti. Trump’a özel açılan havalimanı, ayakaltında dolaşmasınlar diye memurlara verilen idarî izin, toplatılan sokak hayvanları, kaymak gibi yollar… Hepsi bu zirve içindi.

Zirve haftası Ankara’da kuş uçurulmadı. Ankara halkı, trafiğe kapalı yollarda boy gösteren türlü makam arabasını, balkonlarından kola çekirdek eşliğinde izledi. 

Misafirin sofrasına oturmayan uslu çocuk Ankaralılar, bir teşekkürü hak ediyordu elbette. Teşekkür, NATO Genel Sekreteri Mark Rutte’dan geldi. Rutte; “Güzel Ankara’nın halkına teşekkür ediyorum. Halk için kolay olmadığını biliyorum. Gösterdikleri sabır için kendilerine minnettarım.” dedi.

Ankaralılar aynı teşekkürü ev sahibinden duyamadı. Güvenlik tedbirleri hakkında konuşan İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi, “tedbirleri abartmadık, gerektiği kadar önlem aldık” dedi. 

Yani elin Hollandalısı Ankaralılara teşekkür ederken, ev sahibi, “beş dakikalık zahmet için elin liderlerine ağanı mahcup etme” dedi. Galiba bu bakış açısı her şeyi anlatıyor. 

Gelelim zirveye. NATO Zirvesi, Türkiye için âdeta ABD Başkanı Trump’ı pohpohlama müsameresiydi. Trump’ın üzerinde, Amerikan Bayrağının renklerini bulutlara çizen Türk jetleri selamlama uçuşu yaparken, aynı saatlerde ABD-İsrail uçakları da İran’ı vuruyordu.

Trump da zirve boyunca, Erdoğan’la olan dostluğundan ve Erdoğan’ın Netanyahu ile iyi anlaştığından bahsedip durdu. Kimse de Gazze ve İran için sesini çıkarmadı. 

Bu izzet ve ikrama rağmen Türkiye, istediğini alamadı. Trump, “F-35’ler için bir düşüneyim” dedi, uçağına bindi ve gitti. 

Böylece Türkiye, parasını ödediği S-400’leri kullanamadan kömürlüğe kaldırdığı gibi bir de parasını ödediği F-35’ler için üretici konumundan alıcı konumuna düştü, uçakları da alamadı.

NATO Zirvesinden geriye ise bir avuç magazin haberi kaldı. Bir de yemekler:

Türk Basını liderlere ikram edilen menüyü öve öve bitiremedi. Biz Yılmaz Özdil gibi, Trump dana kaburga yerken yanında ayran mı içti, içki servisi Türk basın tarafından gizlendi mi diye sormayacağız.

Bizim dikkatimizi menüdeki yancılar çekti: “Yanık” Denizli yoğurdu, “yanık” Trabzon tereyağı, “isli” Ayaş salçası, “köz” patlıcan…

Eh, bu kadar savaştan bombadan konuşulunca, yemekler de isli, közlü, yanıklı olur elbette. 

Tatlıyla bitirelim: 12 Eylül İhtilali’nden sonra, Cunta, baklavanın pahalıya satılmasını yasaklayınca, maliyeti kurtarmadığı için baklavanın muadili olarak satılan ihtilal baklavası Sütlü Nuriye de menüdeydi. 

Haydi bulaşıklar…