Şu dünya hayatında, bilhassa günümüz dünyasında, kimisi var apaçık bir “dava insanı”dır; ki, bütün hayatını, bütün hareket ve faaliyetini o dava uğrunda sarf eder.
Kimileri de var ki, şahıs merkezli bir yapının adamı, yahut dünyevî hedefleri olan bir partinin elemanı, veyahut dayatmacı bir cereyanın, bir ideolojinin militanıdır.
Bunların dışında kalanları da şu şekilde kategorize etmek mümkün: Bir kabilenin üyesi, bir aşiretin mensubu, bir menfaat grubunun elemanı, bir terör örgütünün militanı, bir suç şebekesinin üyesi, yahut “eyyamcı” denilen “günün adamı”, vesaire...
Tabiî, bir de “hiçbir şeyin adamı” grubuna girenler var ki, onlar bahsimizden hariçtir.
«
Bir davanın insanı olanlar, o dava uğruna çile çekmeyi, her türlü bedeli ödemeyi, her türlü zahmet ve meşakkati çekmeyi göze alırlar. Misâl: Üstad Bediüzzaman ve talebelerinin çektikleri ve yaşadıklarını gibi: Hapis, sürgün, zindan, açlık, işkence, zehirlenme, idam talebiyle ağır ceza mahkemelerinde yargılanma, vesaire…
Bütün bunlar gösteriyor ki: Bunlar hakikaten birer “dava insanı” imişler. Yani, uğrunda ölüm dahil her türlü zahmet ve meşakkati çekmeyi göze alacakları bir davaları var imiş.
Nitekim, bu meselenin yüzde yüz delili ve ispatı sadedinde tam yarım asır boyunca (1935-1985) yaşanmış bir mahkemeler süreci var. O elli sene içinde iki binden fazla mahkeme açıldığı halde, hiçbir Nur Talebesi inandığı davasından vazgeçmedi. En şiddetli mahkemelerde dahi geri adım atmadı. Fırsat kollayıp da başka ülkelere kaçmadı. Gidip ecnebiye sığınmadı. Aksine, başına ne gelirse gelsin, yerinde cesaretle durdu ve bütün kuvvetiyle dâvâsını savunmaya devam etti.
«
Üstad Bediüzzaman’ın henüz hayatta olduğu 1958 senesinde Ankara’da bu meyanda çok çarpıcı bir hadise yaşandı. “Nur Talebelerinin Ankara Davası” diye kayıtlara geçen bu hadisede Av. Bekir Berk, yirmi kadar maznunu savunmak için gidip hapishanede müvekkileriyle bir görüşme yapıyor: Aralarında Tahirî Mutlu, Zübeyir Gündüzalp, Mustafa Sungur, Bayram Yüksel, Mustafa Türkmenoğlu gibi Nur kahramanlarının da bulunduğu manzunlara şunu soruyor, efsane Avukat Bekir Berk: Ben sizi mi savunayım, yoksa davanızı mı savunayım?”
İstisnasız hepsi bir ağızdan “Bekir Bey, sen bizi değil, davamızı savun” diyorlar. Evet, hapishane şartları çok ağır olmasına rağmen, onlar yine de kendilerini değil, öncelikle davalarını düşünüyorlar.
«
İşte, meselenin özü ve esası budur. Uğrunda ölecek davası olan, Nurun o kahramanları gibi davranır. Uğrunda ölecek bir davası olmayanlar ise, öncelikle kendi canını kurtarmayı düşünür. Bulduğu ilk fırsatta da dahilde ise kendini gizlemenin, ya da harice kaçarak başka bir ülkeye sığınmanın yoluna bakar. Güya bağlandıkları dava ise, ortada savunmasız kalır. Mahkemelerde bile dava savunmasız kalır. Aslında, belki ortada ciddiye alınır bir dava da yoktur.
Bu durumda var olan şey, olsa olsa şahıs odaklı bir yapıdır, örgütvari bir organizasyondur, bir grup hareketidir ki, ona yönelik olarak ileri sürülen iddialar, yahut yapılan suçlamalar adeta yafta gibi üzerine yapışıp kalır. Zira, kimi başka tarafa kaçıp gidiyor, kaçamayıp mahkemelik olanlar da davayı savunmuyor. Bırakın savunmayı, geçmişe yönelik vaki olan bağlılığını dahi bütün bütün red ve inkâr ediyor.
Evet, işte böyle bir durum karşısında, esaslı, oturaklı ve can fedâ etmeyi gerektiren bir dâvâdan söz edilemediği gibi, karşınızda ciddi muhatap alacağınız bir “dava insanı”nı da bulamazsınız. Dolayısıyla, bu tür yapılanmalar, zamanın akışı içinde dağılıp eriyerek marjinalleşmeye, ardından yok olup gitmeye mahkûmdürler.