Kesif bir karanlık var sesinde,

Derinlerden geliyor boğunuk sesler.

Ürküntü ile dolaşıyorsun sanki ,

Fikir dehlizlerinde..

Kokuşmuş duygular soluyorsun,

Çıkmaz labirentlerde.

Haykırıyorsun, susuyorsun,

Homurdanıyorsun !

İntikamla toprağa girenlerin izlerinde.

***

Zulüm.. sinsi bir cinayet saatinde,

Kavgalısın yine kendinle,

Granit kayalarda çiçek açmaz biliyorsun.

Barışık değilsin kendinle..

Barışık değilsin evrenle..

*** 

Cehalet; bir kara gözlük gözlerinde,

Kesik sesler boğuyor hançereni,

Hüzünlü sözcükler kaplıyor mazlumları..

Hâlâ ‘kan davası’ güdüyorsun,

Anlaşılmaz çizgiler var, kurak yüzünde..

Yağmur öncesi öfkeli bulutlar gibisin,

Sonra bir ses dolduruyor bütün koridorları :

“Sen kimsin, sevmeyi bilir misin ?

Kime dinmeyen bu öfkeler, barışı bilir misin ? “

Şaşırıyorsun ! İrkilip, ke-ke-li-yor-sun…

“Mübaşir sustur şunu!”

*** 

Siste boğulma gel,

Yağmurlar yıkasın kalbini..

Kesik sesler boğmasın hançereni ,

Huzuru tat, barışı gör artık,

Bahardan süzülen ışık huzmelerinde !

*** 

Cehennem dökülür dudaklarından

‘Kalbime bak!’ diyorsun… ‘Temiz’ diyorsun.

Korkarım .. Bakamam inan!.

Cehennem dökülür dudaklarından!

Yakar, yıkar bütün evreni..

Sevgi âlemi eritir de;

Yumuşatamaz kalbini !..

Cehennem dökülür dudaklarından!

Kainatı kızdıran sözler söylersin ..

İnadı gerçeğe perde eylersin ..

Perişan olur seni sevenler..

Dur ve düşün artık!..

Nereye kadar bu inat?

Ne zaman bitecek bu zulüm?

Hayat ‘ölüme çeyrek var’ı gösteriyor!

Silkin, titre.. Sarsıl ve uyan!

Söndür içindeki cehennemi..

*** 

Sevgi ve şefkat kanatlarını aç,

Kucakla seni sevenleri, hesapsız.

Sevinsin seni sevenler.

Kucakla hayatı ve hakikati..

Tâ ki kucaklasın seni de,

Dupduru güzellikler..