Oysa samimi olmayan, içeriğine inanmadığınız sahteci kelimeler taşıyanı da sarf edileni de hasta eder.

İnsan, ya dile gelen hayat bulmuş kelimelerle ya da sessiz, iç konuşmalarla konuşur. Bazen iç konuşma ile dil ile konuşma zıtlaşır. Bu ikisinin birbirinden uzaklaşması insanı hasta eder. İç dış uyumu sağlanmış cümleler ise insana iyi gelir.

Sizce hayat bulamayan iç konuşmalarımız mı zengindir, hayat bulanlar mı? Hangisi gerçek yüzümüzdür? Terazinin kefesi gibi, böyle kelimelerin niteliği belirler hayatın kalitesini.

Mutlu hayat denen şey, gerçek kimliğimiz olan kelimelerle hayata doğmayanlar arasındaki uyumdur. Bu ikisi arasındaki zıtlık, hayatı yaşanmaz hale getirir.

İnsanın içi ile dışı neden bir olmaz ki? Bu sorunun cevabı merak konusudur. Belki cevaplardan biri, insanın ruhlar âleminde Rabbine verdiği, “Evet, Sen bizim Rabbimizsin.” cümlesinin gereğini yapmamasıdır. Rabbiyle bağı gelişmemiş kulun insan ilişkileri de güven vermiyor. Asıl imtihan budur. Yani insan hem “Sen bizim Rabbimizsin” diyor, hem de “O’nun emir ve yasaklarına karşı sağlıklı bir kulluk sergilemiyor. Bu çelişki insanı hasta ediyor. Rabbine verdiği sözde durmayan insan, O’nun yarattığı mahlukata karşı neden dursun ki! İnsan için öncelikli imtihan budur.

 Bir başka veçhe ise, insanların sizi, samimi kelime, tavır ve tutumlarınızla kabul etmekte zorlanmasıdır. Yani sizi olduğunuz gibi kabul etmeyen insanlar, sizi gerçek olmayan kelimelerinizle, sahteci tavır ve tutumlarınızla tanımayı tercih ediyor. Böylece sahte sözcükler, içi boş davranışlar tezgahlarda çokça görünmeye başlıyor. Haliyle kelimelerde, davranışlarda sahtecilik günlük hayatın bir parçası haline geliyor. Böylece kişi, içeriğine inanmadığı, beğenmediği, sevmediği kelimeleri “mış” gibi yaparak yaşamaya başlıyor. Oysa düşünün inanmadığınız kelimelerden oluşan bir cümle kuruyorsunuz ve bu cümleleriniz muhatabınızı geçici memnun ediyor gibi gözüküyor ama size bu cümlelerin bir faydası olmuyor. Bu zıt durum taşıyana da hayatı azaba çeviriyor. Hasta kelimeler yeni muhataplarına hastalık taşıyor. Böyle insanlar hangi şartlarda olursa olsun mutlu değildir. Bu kelimelerin kendisine ulaştığı kişi sahteci bir gülücük maskesi takıyor, sahteci bir iki memnuniyet kelimesi kuruyor ve böylece bir hasta ilişki meydana geliyor. Bu kelimelerle kurulan ilişki iki tarafı da hasta ediyor. 

Bu sahteci dünyanın aile bireyleri, akrabalar, kardeşler, dostlar arasında veya komşular, alış-veriş ortamları ve günlük hayatın akışında olduğunu düşündüğünüzde hayat denen zaman ve ilişkiler ağı sıkıcı, rahatsız edici bir hale geliyor. Görüşüyorsunuz, teselli bulmuyorsunuz, konuşuyorsunuz rahatlamıyorsunuz. Her konuşma daha da ağır bir yük oluyor.

Oysa insan, kalplere hükmeden Rabbinin rızası peşinde olsa, sair mahlukatla ve insanlarla ilişkilerini de bu zaviyede değerlendirse o takdirde, “O (Allah) razı olsa bütün dünya küsse ehemmiyet yok” yaklaşımıyla, “O razı olduktan ve kabul ettikten sonra sizler istemek talebinde olmadığınız halde, O halkları da razı eder.” hükmü ile aslında insan hem bu hastalıklı halden kurtulur hem de ilişkiler muhataplara iyi gelen bir hale kavuşur.

Hakikat-i halde kim hastalık taşımayı ve başkalarına bulaştırmayı ister ki. 

İyi kelimelerle ve iyi duygularla iyileşmek mümkün.