Bu İş Bizim İşimiz

Önce bizler insanız; melek değiliz. Cenab-ı Hak okuduğumuz metinleri biz insanlara gönderdi. Elbette kırgınlık da küskünlük de olacak, barış da kardeşlik de olacak. Bizler ise barışı ve kardeşliği koruyabilmekten sınavdayız. Kırgınlıkları sürdürmemekten imtihandayız. Küskünlükleri ortadan kaldırmakla yükümlüyüz.

Şeytan da yanı başımızda!

Bir Nur Talebesinin elinde bu konuda oldukça güzel malzemeler vardır. Bunları nerede kullanacağız? Herhalde kabirde değil! Öyleyse kullanalım. Ne duruyoruz?

Kardeşler arası bir sıkıntı gördüğümüzde hiç sağa sola bakmayalım: Bu konuda hiç kimseyle görüşmeden kendimizi görevli bilelim. Barış elçisi olalım. 

Ne var, neden sıkıntı var, nasıl aşılır, bize ne gibi bir görev düşüyor; bunları düşünmeye bile fırsat bulamadan ortaya atılalım. Bilelim ki: Bu iş bizim işimiz!

İki taraf arasına girerek, taraf tutmadan, kayırmadan, barışı sağlayalım. Kardeşleri barıştıralım.

Şunu da unutmayalım: Yine kırgınlık olmaz mı? Olur! 

O halde bize yine görev düşüyor demektir. Kendimizi barış elçisi bilelim.

Biz kazanırız.

Sıkıntı Bizde Olmasın

Üstad Bediüzzaman diyor ki: “Aziz, sıddık kardeşlerim. Sizdeki ihlâs ve sadakat ve metanet, şimdiki ağır sıkıntılarda birbirinizin kusuruna bakmamaya ve setretmeye kâfi bir sebeptir. Risale-i Nur zinciriyle kuvvetli uhuvvet öyle bir hasenedir ki, bin seyyieyi affettirir. Haşirde, adalet-i İlâhiye, hasenelerin seyyielere râcih gelmesiyle affettiğine binaen, siz de hasenelerin rüçhanına göre muhabbet ve af muamelesini yapmak lâzımdır. Yoksa bir seyyie ile hiddet etmek, sıkıntıdan gelen bir titizlik, bir asabîlikle zararlı bir hiddet, iki cihetle zulüm olur. İnşaallah, birbirinize sürurda ve tesellide yardım edip, sıkıntıyı hiçe indirirsiniz.”1 

Bu satırları okuyalım. Başkasına okur gibi değil; kendimize okuyalım.

Sıkıntı bizde çünkü.

Sıkıntıyı bizde bilerek okuyalım. Ne kaybederiz? Demek, “birbirinizin kusuruna bakmamaya ve setretmeye kâfi bir sebep” neymiş? 

“Sizlerdeki ihlâs ve sadakat ve metanet!” 

Bu üç altın hasleti feda edebilecek var mı içinizde? Yani ihlâs olmazsa olmasın! Sadakatin canı Cehenneme! Metanet... O da ne mi diyoruz?  

Yoksa bunlar bende var mı diyoruz?

Eğer sende varsa... İşte imtihan! 

Haydi! Tam sırası! İmtihan vaktin gelmiş senin! Bu üç hasletle imtihandasın dostum!

İhlâsın, sadakatin, metanetin varsa sana bu sorular zor gelmez! 

Ama yoksa... İşte orada tıkanırsın! Öyleyse, hiç kimseye çamur atma!

Sıkıntıyı Hiçe İndirmek 

Hem sonra, “Risale-i Nur zinciriyle kuvvetli uhuvvet öyle bir hasenedir ki, bin seyyieyi affettirir.”  İşte çözüm! Risale-i Nur zinciriyle kuvvetli uhuvvet içinde olmalısın! “Bin seyyie de olsa affettirir.” İş yine sana düştü! 

“Bin seyyieyi affetmek” için evliya-yı izam mı olmak lazım? 

Hayır; Nur Talebesi olmak kâfîdir!  Bunu Üstad söylüyor.

Üstad başka ne söylüyor: Haşirde adalet-i İlâhiye affediyor mu imiş? Evet!

Üstad devam ediyor: “Siz de hasenelerin rüçhanına göre muhabbet ve af muamelesini yapmak lâzımdır.” 

İşte ipin koptuğu nokta! O kardeşlerin mutlaka haseneleri rüçhaniyet kazanmıştır! Öyleyse sana “muhabbet ve af “muamelesi düşüyor güzel kardeşim! Formül Üstada ait!

“Yoksa”  kısmını da yazmış; demiş ki: “bir seyyie ile hiddet etmek, sıkıntıdan gelen bir titizlik, bir asabîlikle zararlı bir hiddet, iki cihetle zulüm olur. İnşaallah, birbirinize sürurda ve tesellide yardım edip, sıkıntıyı hiçe indirirsiniz.”

O halde, hemen hareket geçme zamanı, hemen şimdi!

Dipnot:

1 Şualar, s.361