Okul birincimiz Mustafa Ali Kahraman’dan gelen haber, yıllar sonra bile yüreğimi sızlatıyor: “Mustafa Ali dinsiz olmuş!”
Çok zeki, fotoğraf hafızasına sahip, Akhisarlı hemşehrim Mustafa Ali; türlü hediyelerle taltif edilmiş, bir ay süreyle Çanakkale İntepe Gençlik Kampı’nda ücretsiz tatil yapma imkânı kazanmıştı. 6/A’nın ve okulumuzun incisi olan böyle bir arkadaşımızdan bu haberi duymak, beni derinden yaralamıştı.
Bir gün önceki öğle yemeğimizi kaplarda saklayıp, yasak olduğu için gece sahurda görevli memurdan anahtarını aldığımız bavul odalarında soğuyup donmuş yemekleri yiyerek oruç tuttuğumuz günleri hatırladıkça yüreğim adeta atom zerratı adedince parçalanıyordu.
Mustafa Ali’nin ilk görev yeri ise Rusya’daki komünist rejimin baskısından kaçarak Anadolu’ya gelen, Volga boylarından göç etmiş ve dinine son derece bağlı Kazan Tatarlarının yaşadığı bir köydü. Kaçış sırasında birçoğu açlık ve susuzluktan, bir kısmı da Rus askerlerinin at nalları altında ezilerek şehit olmuştu.
İşte böyle bir köye, dinsizliği savunan çok zeki bir öğretmen atanmıştı. Okul, köyün dışında, orman deposunun yanında bulunan deprem icra binasından bozma bir yapıydı. Lojmanı da yoktu. Daha önce gelen öğretmenler, köyün ileri gelenlerinden rahmetli Muhtar Abdurrahman Amca’nın avlusundaki odalardan birinde kalıyorlardı. Fakat Mustafa Ali gelir gelmez komünizmi ve dinsizliği anlatmaya başlayınca muhtar onun evinde kalmasına izin vermedi.
Köyden hiç kimse de kiralık ev vermedi. “Biz komünist bir öğretmen istemiyoruz!” dediler. Mustafa Ali pes edecek biri değildi. Nihayet köyün önde gelenlerinden rahmetli Hacı Ferit’in evini kiraladı. Ancak köyde fazla kalamadı. Yaklaşık bir kilometre uzaklıktaki Akpınar Köyü’nde, aynı okuldan sınıf arkadaşı ve hemşehrisi Veli Darova ile sık sık beraber oluyor, çoğu zaman onun yanında kalıyordu. Veli Darova da yakın zamanda vefat etti. Allah rahmet eylesin.
Her şeye rağmen Mustafa Ali çok iyi yetişmiş bir öğretmendi. Nitekim ilk stajyerlik yılında “üstün başarılı” sayıldı. Valilik tarafından ödüllendirildi. Kütahya Valisi de kendisini bizzat misafir edip
“Hocam, ne istersen hemen yardımcı olunacaktır. Bizden istediğin bir şey var mı?” diye sordu.
“Sayın Valim, hiçbir isteğim yok. Benim tek idealim, köyümün insanlarını çağdaşlaştırmak” demişti.
Mustafa Ali artık yalnız çocukları eğitmekle yetinmiyor, köylüyü de kendi anlayışına göre “çağdaşlaştırmak” istiyordu. Köyün büyüklerine, bunun bir işareti olarak köyde herkesin göreceği bir yere heykel dikilmesi gerektiğini anlatmaya başladı.
Muhtar: “Hocam, illa heykel dikeceksen okulun bahçesi müsait. Oraya dik” demişti.
“Hayır! Herkesin göreceği bir yerde olmalı. Köye giren ilk olarak heykeli görmeli. Caminin yanında, herkesin su doldurduğu çeşmelerin yanı çok güzel olur.”
Fakat kimseyi ikna edemedi. Köylüyü ikna edebilecek iki kişi vardı: İmam Züfer Hoca veya asfalt üzerindeki bakkal, muhtarın kardeşi Hacı Kadir.
Önce Züfer Hoca’ya gitti: “Hocam! Caminin kıblesindeki çeşmelerin yanına bir heykel dikiverelim.”
Züfer Hoca’nın cevabı kısa ve sertti: “Muallim bey! Biz putperest değiliz.”
Artık bütün hünerlerini kullanıp Hacı Kadir’i ikna etmeliydi.
Fakat nasıl?