Yani insanlar yüklerini kaldırmak zorunda olduğuna ikna edilmiş. Bu sebeple indirme seçeneği  akla gelmiyor. “Kaldıramıyorsan, bırak!” deniliyor merhametsizce ama “şuracığa yavaşça indir ve üzerine otur” diyen yok. 

Öyle ya da böyle her birimiz her gün sırt çantamıza ağır taşlar koyuyoruz. Bu ağır taşlar sadece belimizi ağrıtmıyor, duruyor olduğumuz gemide yalpalamamıza, sendelememize sebebiyet veriyor. Dengede kalmak zorlaşıyor, savrulmalar kaçınılmaz oluyor. Kimimiz dayanamayıp olduğu yere yığılıyor. Tam da  düştüğümüz o yerde sırt çantasını boşaltmak aklımıza gelmiyor, tekrar ayağa kalkmaya uğraşıyoruz. Düşmeyi, oturup dinlenme fırsatına çevirecekken yine aldanıp, ayakta durmamız gerektiğine inandırılıyoruz. Yükünü sırtlayıp ayakta durmaya çalışanlar daha güçlü görünüyor gözümüze. “Ben niye yerdeyim?”, diyoruz. Sonra başlıyoruz kendimize acımaya, şu yükü sırtlanamadık, dimdik ayakta duramadık diye hayıflanıyoruz. Kendimizi dibe çektikçe çekiyoruz. Sanki gemiden düşüp boğuluyormuş gibi. Oysa hâlâ gemideyiz ve dinleniyoruz, farkında değiliz.

Cenab-ı Hak kullarını bu sefinede zaman zaman düşürüp, dinlendiriyor. Bu dinlenme tekrar ayağa kalkma planları yapmak için değil, yükü taşımanın beyhudeliğini fark etmek için. Oysa sefine sahibi, gezdirmek istiyor, göstermek istiyor geminin gittiği yerleri. Ama ne mümkün, öyle bir odaklanmışız ki tekrar kalkmaya, seyr ü sefer için vakit yok. 

Asır insanı düşmekten çok korkuyor hatta sallanmayı, oraya buraya çarpmayı, yalpalamayı, mide bulantısı ile geçen bir hayatı dahi düşmeye tercih ediyor. Oysa insan bir bilse düşmenin nasıl bir nimet olduğunu. Kendi iradesiyle indiremediği yüklerinden bir çırpıda nasıl kurtulduğunu. 

‘Ne olursa olsun düşmeyeyim, maazallah kalkamam bir daha’ dedikçe ne çok tekellüfün altına giriyoruz.

Hz. Yunus’un (as) balığın karnına düşüşünü dahi rahmete çeviren, bize düşüşümüzde  zulmeder mi?

Evet, insan acz ve fakr ile müpteladır. İnsan, düşüşü ister. Düşünce anlar bir gemide olduğunu ve düşünce anlar “kalkmanın ve kaldırmanın” beyhude olduğunu.