Rüzgarların kanadına tutunmuş,

Bulutlar pürtelaş nere gidiyor.

“Yağmur başına arş” emrine uymuş,

Bölük bölük, sıra sıra gidiyor.

Rahmetini  damla damla indirir,

Yeryüzünün çehresini güldürür,

Bahar vagonuna erzak doldurur,

Bir bahardan bir bahara gidiyor.

İmdadına koşar ovanın dağın,

Dal ucunda titreyen bir yaprağın,

Hararetten bağrı  yanan toprağın,

Yarasını sara sara gidiyor.

Bulutlar var, perde  olmuş, tül olmuş,

Bulutlar var, bir vadiye oturmuş,

Yamaçların eteğine tutunmuş,

Zirvelere doğru kara gidiyor.

ABDİL YILDIRIM