Milletvekili dokunulmazlıkları demokrasinin en temel ön şartlarından biri. 

Dokunulmazlıklar, dünyada carî olan ve hakikaten demokratik bir sistem öngören bütün Anayasalarda var. O kadar ki bizim 1876 Anayasamızda dahi 47. ve 79. maddelerde düzenlenmişti. Sonraki anayasalarda da bu düzenlemeler geliştirilerek sürdürüldü.

Neden? 

Aksi halde, iktidar sahipleri, elindeki jandarma/polis gücü ile dilediğini içeri tıkar ve muhalefeti bitirip dikensiz gül bahçesinde güneşlenmeye devam eder.

Hele yargı kuvveti yürütme karşısındaki bağımsızlığını kaybetmişse ve hele hele basın hürriyeti güme gitmiş ise. (Ki bizde öyle şeyler yok! Hâkimler cesur!)

Bu dokunulmazlığın suç şüphesi ile ilgili olduğu açıktır ve ne zaman işlemeyeceği de yine anayasaların en önemli meselesi olmuştur. 

DYP Şanlıurfa Milletvekili Merhum Fevzi Şıhanlıoğlu’nun 2001’de TBMM Genel Kurul salonundaki yumruklu kavgada, üstelik kavgacıları ayırmaya çalışırken kalp krizinden ölmesi ve ölümünün ardından dokunulan vekiller konusu, suçüstü hali açısından önemli bir örnek olarak hafızalardadır. 

Bize göre, yasama dokunulmazlığının bir benzerini “yerel yasama” durumundaki belediyelerde de tanımak konusu üzerinde çalışmanın zamanı geldi de geçiyor. 

Altı yüz kişiye yüz kişi daha ilâve etmek, demokrasimize zarar değil fayda verir. 

Zira son yıllarda yaşananlar da gösteriyor ki muhalif belediye başkanının iktidarın şerrinden korunabilmesi için bir tedbir şart. Bu kapsamda bütün büyükşehir belediye başkanlarının ve hatta belli büyüklüğü geçen bütün il ve ilçe belediye başkanlarının korunması şart. 

Cumhurbaşkanı adayı olmuş olan ve mevcut cumhurbaşkanına en ciddi rakip gibi görünen bir belediye başkanının “kaçabilir” şüphesiyle tutuklu yargılanması en azından siyasete ters. Zira herkes bilir ki Ekrem İmamoğlu tutuksuz yargılanırken yurt dışına kaçarsa Erdoğan’ın işi kolaylaşır.  

Aslında bu dokunulmazlıklar meselesinde başka daha ciddi oyunlar da var. Anlatabilmek için bir örnekle başlayalım: 

CHP Genel Başkanı Özgür Özel, İBB yargılamaları hakkında bir şeyler söylüyor. 

Ardından bir haber: “Özel’e soruşturma açıldı!”

İktidar partisine ve ideolojik ortağına elbette dokunulmuyor. Onların bürokratlarına da dokunulmuyor. Bazı çürüyenler sessizce ayıklanıyor, o kadar. 

Ama sıra muhalefete gelince, onlara sık sık dokunuluyor“muş gibi” haberler yapılıyor.

Bu soruşturmalardan bir şey çıkmayacağını, o soruşturmaları yapanlar da yaptıranlar da biliyorlar. 

Ama o soruşturmaları yaptıranlar, bunun haberinin yapılmasından, kendilerine pay dışında çok şey çıkacağını biliyorlar. Hem de soruşturma haberlerini yapanların bildiğinden de fazlasını biliyorlar. 

Bu sayede muhalefet kriminalize ediliyor, muhalif olmak zorlaştırılıyor. 

Düşününüz, TÜSİAD yöneticilerinin, “azıcık muhalif” olduğu için ceza aldığı bir ülkede, kim neyine güvenip de açıktan muhalefet edebilir ki? 

İktidardakilerin demokrasi diye bir dertleri yok. 

Dolayısıyla demokrasinin görüntüsünün bozulması ile de bir dertleri yok. 

Tek dertleri var: İktidarlarını sürdürmek. Hem de din ya da milliyet namına…

Bunun tek çaresi var: Baskıyı daha da arttırmak. 

Dışarıdaki imajımız bozukmuş, muhalefet partileri böylece zarar görmüş oluyormuş, kurumsal muhalefetin yapısı bozulunca iktidar da meşruiyetini kaybediyormuş…

Kime ne!

Onlar meselelere “Trump’ın da imajı bozuk, ama gücü kuvveti yerinde” diye bakıyor. 

Hukuksuz güç güç değildir, zulümdür!