Fakat bu durum bu gaybî haberin asılsız olduğu manasına gelmiyor. Hz. Peygamberin (asm) vazifesinin dünyevî ve uhrevî manada devam ettiricisi anlamında olan bir makam, ehl-i dünyanın kanunları ile mülga olabilir mi? Böyle düşünmek akıldan uzak olurdu. 

Risale-i Nur, her kavramı İslâmî düşünce tarzında yerli yerine koyduğu gibi hilafeti de bu şekilde ele almıştır. Sikke-i Tasdik-i Gaybî’de “ümmetin beklediği ahirzamanda gelecek zat”2 şeklinde ifade edilen bölümde bu zatın, üç önemli vazifesi olduğu ifade edilmiştir. Birincisi, “iman-ı tahkikîyi neşredip ehl-i imanı dalâletten kurtarmak cihetiyle yapılan bu en ehemmiyetli vazife imanı kurtarmaktır.”3. Risale-i Nur’un, şahs-ı manevîsinin ve Üstad Hazretlerinin mümessillik makamında muhlisane hizmetinin bu vazifeye hizmet ettiği dost ve düşman herkesin tasdikiyle sabittir.

İkinci vazife olarak; “şeriati icra ve tatbik etmektir.” 4 ifade edilmiştir. Yani “Hilâfet-i Muhammediye (asm) ünvanıyla şeâir-i İslâmiyeyi ihya etmektir.”5 Bu vazifenin tamamlanması adına; Risale-i Nur talebelerinin Türkçe ezana karşı aslına sadık kalması, Üstad’ın “Bu sarık bu başla beraber çıkar!”6 demesi, Kur’ân harflerinin ve dilinin ihyası adına iman hakikatlerinin altı yüz bin nüsha el yazması olarak çoğaltılması gibi hadiseler misal verilebilir. 

Üçüncü vazife olarak ise; “Hilâfet-i İslâmiyeyi İttihad-ı İslâma bina ederek, İsevî ruhanîlerle ittifak edip din-i İslâma hizmet etmektir.”7 denilmiştir. Bu vazifenin de tamamlanması adına; Üstad Hazretleri’nin sağlığında Papa’ya Zülfikar mecmuasını göndermesi, Fener Rum Patriği’ni ziyareti, Kore Savaşı’na giden talebesi Bayram Yüksel’e “inkar-ı Uluhiyetle mücadele için Kore’ye gitmek lazım”8 diyerek komünizm tehlikesine karşı Hıristiyan dünyayla ittifak halinde tavır alması ve nihayetinde Yirminci Lema’da “değil yalnız dindaşı, meslektaşı, kardeşi olanlarla samimî ittifak etmek, belki Hıristiyanların hakikî dindar ruhanîleriyle dahi, medar-ı ihtilâf noktaları muvakkaten medar-ı münakaşa ve niza etmeyerek, müşterek düşmanları olan mütecaviz dinsizlere karşı ittifaka muhtaçtırlar.” 9 şeklinde beyanı bu meseleyi açıklığa kavuşturuyor. Buradaki “muhtaç” ifadesinden anlıyoruz ki dinsizlik ve şahs-ı manevîsinin mağlubiyeti ancak bu ittifakın gerçekleşmesi ile olabilir. 

En nihayetinde, Risale-i Nur’un iman hakikatlerinin neşri noktasında hilafet vazifelerinden en ehemmiyetlisini yerine getirmesi sebebiyle “Hazret-i Hasan Radıyallahu Anhın altı aylık hilafetinin [...] kısacık müddetini uzun bir zamana çevirerek tam beşinci halife nazarıyla bakabiliriz.”10 diyerek Risale-i Nur’un ve şahs-ı manevîsinin hilafetteki vazifesini beyan etmiştir. 

İşte Risale-i Nur’un iman hakikatlerinin neşri noktasında Hz. Hasan’ın altı aylık yarım kalan hilafetinin en ehemmiyetli vazifesinin Risale-i Nur’un şahs-ı manevîsinde ve onun temsilcisi olan Üstad hazretlerinde devam etmesini, İbnü’l-Arabî Hazretleri hilafet şeklinde görmüş, keşfetmiş ve bildirmiştir. 

Dipnotlar:

1- Muhyiddin İbn’ül Arabî, Fütuhatü’l-Mekkiyye, Litera Yayıncılık, Çeviri: Ekrem Demirli, s. 66.

2- Sikke-i Tasdik-i Gaybî, s. 18.

3- Age.

4- Age., s. 19.

5- Emirdağ Lâhikası, s. 456. 

6- Age., s. 518.

7- Sikke-i Tasdik-i Gaybî, s. 19.

8- Son Şahitler Bediüzzaman Said Nursi’yi Anlatıyor, Necmeddin Şahiner

9- Lem’alar, s. 375.

10- Emirdağ Lâhikası, s. 139.