Ne garip değil mi? Oysa her iki gözyaşının ardında da saklı bir hakikat, gizli bir mutluluk var. Yeter ki hayata, “Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır.” sırrıyla bakabilelim.

Doğum, eşref-i mahlûkat olarak yaratılmanın, hayat denilen muhteşem nimete kavuşmanın sevinci… Ölüm ise Bediüzzaman’ın ifadesiyle, “Başka bir bâki âleme gitmek ve iman vesikasıyla saadet sarayına girmek için bir terhis tezkeresi.” Demek ki biri dünyaya gelişin, diğeri ebedî bir yurda göçün habercisi.

Hayat, insana öyle tecrübeler yaşatıyor ki bazen bir hastalık, bazen bir musibet, bazen de çaresizlik insanı dünyanın bütün güzelliklerinden uzaklaştırabiliyor. Hastalar, mazlumlar, fakirler, musibetzedeler ve mahpuslar… Eğer ahirete iman imdatlarına yetişmezse ölüm korkusu, hastalık endişesi, kayıpların acısı ve çekilen sıkıntılar hayatı adeta bir zindana çevirebiliyor. İşte tam o anda ahiret inancı insanın imdadına yetişiyor. Sıkıntılar hafifliyor, gözyaşları teselli buluyor, kalp yeniden nefes alıyor.

Çünkü bu fânî dünyada mutluluk da üzüntü de misafir. Mutluluğun ardından bir hüzün, hüznün ardından bir sevinç gelebiliyor. Hiçbiri kalıcı değil. Demek ki insanın aradığı gerçek saadet, bu dünyanın geçici lezzetlerinde değil, ebedî hayatın müjdesinde saklı. Öyleyse başımıza gelen her musibeti, Rabbimize yönelten bir ihtar, bir hatırlatma olarak görmeli; “O’ndandır, hoş geldi, safa geldi.” diyebilmenin teslimiyetine ulaşmalıyız.

Yakın zamanda geçirdiğim bir rahatsızlık, bana insan denilen muhteşem sanat eserinin kıymetini bir kez daha hatırlattı. İçimizde, bizim haberimiz bile olmadan çalışan ne muazzam sistemler var! Bir böbrek taşı insanı yere serebiliyor, kalbin birkaç vuruşluk ritim değişikliği dünyamızı altüst edebiliyor. Bir yudum suyun yanlışlıkla nefes borusuna kaçması, her an alıp verdiğimiz bir nefesin ne büyük nimet olduğunu öğretiyor.

Bir de madalyonun diğer yüzü var: Rabbim hiçbir derde dermanını da unutmamış. Bazen şifayı bir hekimin ilminde, bazen bir ilacın tesirinde, bazen de bir dostun duasında karşımıza çıkarıyor. Belki de bütün bu yaşadıklarımız, bize hem bedenimizin hem de birbirimizin kıymetini hatırlatmak için…

İşte böyle zamanlarda insanın en büyük tesellilerinden biri, dostlarının samimiyetle ettiği dualardır. Rabbimiz, “Duanız olmasa ne ehemmiyetiniz var?” buyurmuyor mu?

Öyleyse gelin yarenler; şu üç günlük dünya hikâyesini gönül huzuruyla tamamlayabilmek için birbirimizin kıymetini bilelim. Tanıdığımıza, tanımadığımıza; yaşayanımıza, ahirete göç etmişlerimize halisane dualar edelim. Birbirimizden hayır dua alalım. Zira bazen bir gönülden yükselen samimi dua, insanın bütün dünyasına ışık olur.

Vesselâm…