Taklidî iman, hususan bu zamanda insanın üzerine esen dalâlet ve şüphe fırtınaları karşısında sarsılabilir. Fakat tahkikî iman, insanın ruhunda sarsılmaz ve sönmez bir kuvvet hâline gelir. Tahkikî imanı elde eden bir insan, en dehşetli hadiseler karşısında dahi Allah’ın kudretini, hikmetini, rahmetini ve rubûbiyetini görmeye çalışır. İman hem nurdur hem kuvvettir. Hakikî imanı elde eden insan, kâinata meydan okuyabilir, kâinatın hadiseleri karşısında aczini bilip Kadîr-i Mutlak’a dayanmak için kuvvet bulur. “Tevekkeltü alallah” der; hayat gemisini hadisatın dağlar gibi dalgaları içinde emniyetle yürütmeye çalışır ve bütün ağırlıklarını Kadir-i Mutlak’ın kudretine teslim eder. Çünkü iman tevhidi, tevhid teslimi, teslim tevekkülü, tevekkül de saadet-i dâreyni iktiza eder. Bu hakikati insan bazen kitaplarda okuyarak değil, hayatının en ağır imtihanlarında kalbinin derinliklerinde yaşayarak öğreniyor. 

Ben de bunu Eskişehir’de yaşadığım o büyük imtihanın içinde yeniden anlamaya çalıştım. Oğlumu Pazar günü sabahı trene bindirdim, kendi ellerimle yolcu ettim. Tren hareket etti, oğlum gözümün önünden uzaklaştı. Birkaç saat sonra aradım. “Ne yapıyorsun canım oğlum?” dedim. Gözbebeğim, canımın içi, terbiyeli, ahlâklı, kimseye kötülüğü dokunmamış, kimseye zarar vermemiş canım oğlum… Bana “Baba, kalacak yerimi ayarladım, yurtta kalacağım” dedi. İyi oğlum, Allah’a emanet ol dedim. Telefonu kapattım. O gece oğlum yurtta kaldı. Muafiyet sınavı için Hatay’dan ve Tokat’tan gelen iki öğrenciyle aynı yurtta kaldılar. Fakat bunların hepsi daha yeni tanışıyorlardı. Benim oğlum Eskişehir’deki ilk gecesini geçiriyordu. Birbirlerini daha o akşam tanımış insanlardı. 

Ertesi sabah, 14 Eylül 2026’da, okulların açıldığı ilk gün İngilizce muafiyet sınavına girdiler. Öğle arasında aradım. “Ne yaptın canım oğlum, sınav nasıldı?” dedim. “Baba, kolaydı, geçerim ben bu sınavı” dedi. “Sonuçlar akşam açıklanacak” dedi. “Tamam oğlum, Allah muvaffak eylesin, Allah’a emanet ol” dedim ve telefonu kapattım. Sonra ben okuldaki derslerime girdim. Akşam eve geldim. Oğlum artık büyümüştü; on sekiz yaşına girmesine iki ay kadar kalmıştı. “Bu yaşta çocuğu sıkboğaz etmeyeyim, arayarak küçük çocukmuş gibi ona davranmak istemediğim için eve gelince hemen aramadım ve nasıl olsa kendi arar” diye düşündüm. 

Bir müddet aramadım. Fakat akşam saat sekiz suları geldiğinde kızım şöyle düşünmüş şimdiye kadar kardeşim bizi arar hem hal hatır sorar hem de sınavın sonucunu bize bildirirdi aramadığı için kendisi kardeşini ısrarla aradığını ama telefonuna cevap vermediğini daha sonra ısrarlı aramalar neticesinde sonunda telefonu birisi açmış. Kızım “Sen kimsin?” diye sordu. Karşısındaki kişi de “Sen kimsin?” diye sormuş. Kızım “Ben ablasıyım” deyince, o kişi başlarından korkunç bir olay geçtiğini anlatmaya başlamış. 

— Devam edecek —