Fakat bazı şahsiyetler vardır ki, onları unutulmaz kılan şeylerden biri de; fırtınalar karşısında eğilmemeleridir. Bediüzzaman Said Nursî böyle bir isimdir.

Bediüzzaman’ın hayatına bakıldığında sürgünler, mahkemeler, hapisler ve baskılar görülür. Ancak bunların hiçbiri onun inandığı hakikatleri dile getirmesine engel olmamıştır. Yalnız kalmıştır ama diktir. Çünkü onun mücadelesi şahsî bir ikbal mücadelesi değil, iman ve vicdan hürriyeti mücadelesiydi.

Dik duruşunun temelinde, “Hakkın hatırı âlîdir; hiçbir hatıra feda edilmez” düsturu vardı. Menfaatin değil hakikatin, korkunun değil cesaretin, gücün değil adaletin yanında durmayı tercih etti. Bu yüzden ne alkış onu değiştirdi ne de baskılar yolundan çevirebildi zira o hiçbirine ehemmiyet vermedi.

Onun hayatında dikkat çeken bir başka özellik de öfke yerine sabrı tercih etmesidir. En ağır ithamlara maruz kaldığında bile hukuk içinde kalmış, şiddeti reddetmiş, kalemle ve fikirle mücadele etmeyi seçmiştir. Kalıcı değişim istemenin zorla olmadığını ikna ile gerçekleşeceğine inanan bir şahsiyetti.

Bugün Bediüzzaman’ın dik duruşundan alınacak en önemli dersleri düşündüm. İnsan, rüzgârın yönüne göre değil, vicdanının pusulasına göre yürümelidir. Risale-i Nur ölçülerine göre düşündüğü konuda nezaketini koruyarak sebat etmek, bize güven veren en büyük ahlâkî güçtür.

Elbette herkes onun fikirlerini aynı şekilde değerlendirmek zorunda değildir. Ancak fikirlerinden bağımsız olarak, uzun yıllar boyunca karşılaştığı baskılara rağmen inançlarından vazgeçmemesi, tarihî kişiliğinin en dikkat çekici yönlerinden biridir.

Bugün de dün de kutuplaşmayı artıran sert söylemler hiç kazandırmadı kazandırmaz, kazandıran insanların vakur duruşudur. Çünkü dik durmak, başkalarına üstünlük taslamak değil; doğru bildiğinden menfaat uğruna vazgeçmemektir.

Bir ömür boyu dimdik ayakta kalabilmek, kazanılmış en büyük zafer, Hakkın hatırını âlî tutmaktır.