Said Nursî’ye göre fikirler, matbuat (basın-yayın) kanalıyla ferdi olmaktan çıkıp topluma mal olmuş olur. Bu ifadeden “İlan ve teşhir” açısından hakikatlerin basın yoluyla kamuoyuna duyurulmasıdır. Fikrî intişar ile bir düşüncenin hızla yayılarak geniş kitlelerin zihnine girmesidir.

Özetle, “matbuat âlemi ile tezahür”, İslâm hakikatlerinin modern iletişim araçları kullanılarak dünya gündemine taşınması ve görünür kılınmasıdır.

Nur talebelerinin ittihad-ı İslâmı temin etmek için İslâm âlemi arasında sokulan fitne fesada karşı en başta ırkçılık illetine karşı bu mektupta bahsedildiği gibi matbuat âlemiyle tezahüre başlamak yani hizmeti evrensel hale getirmek medya ve benzeri vasıtaları kullanarak İslâm âlemine kardeşlik hukukunu ve duygusunu neşretmeye çalışmak gerekir ve Bediüzzaman Hazretlerinin hariç âlem-i İslâma hayat-ı siyasiye-i içtimaiyeye dair bir derstir dediği, Hutbe-i Şamiye’de bahsetmiş olduğu hastalıkların çaresini de göz önüne alarak İslâm âlemi içerisindeki ayrılığın, dağınıklığın, bölünmüşlüğün çaresi olarak Nur talebeleri kardeşlik duygusunu ve İttihad-ı İslâm fikrini sürekli dillendirmeleri gerekir.

Bu mektuptaki ifadeden şöyle örtülü ve geleceğe ait ideal bir emir, talimat almak mümkün; tezahüre başlamak derken gelecekteki neşir vasıtalarını, geçmişten yakın bir zamana kadar basın/medya, gazete ve televizyon diye anılan, günümüzde ise İnternet ve sosyal medyayı kullanarak bu vazifeyi yerine getirmemiz gerekiyor. Sanki Risale-i Nur Talebelerine ahirzamanda Üstadın vermiş olduğu bir vazife olarak anlamalı ve uygulamalıyız.

BEDİÜZZAMAN’IN İTTİHÂD-I İSLÂM HEDEFİ VE TEMEL YAKLAŞIMI

Bediüzzaman Said Nursî, ittihad-ı İslâm’ı (İslâm birliği) “bu zamanın en büyük farz vazifesi” olarak tanımlar. Bu hedefi sadece siyasî bir birlik değil, tüm Müslümanların inanç ve gönül birliğiyle birleştiği manevî bir güç olarak görür. İttihad-ı İslâm’ı “Doğu’dan Batı’ya, Güney’den Kuzey’e uzanan nuranî bir silsile” ve tüm mü’minleri kapsayan devasa bir meclis olarak niteler. Bu birliğin temel bağını “La ilahe illallah” (tevhid) inancı oluşturur. Müslümanların asıl düşmanlarının cehalet, zaruret (fakirlik) ve ihtilaf (çekişme) olduğunu belirtir; bunlara karşı sanat, marifet (ilim) ve ittifak silahıyla mücadele edilmesini savunur. Kendi tabiriyle, “Bizim düşmanımız; cehalet, zaruret, ihtilaftır. Bu üç düşmana karşı sanat, marifet, ittifak silahıyla cihad edeceğiz.”  Ve nihayetinde ittihad-ı İslâmın siyasî yapılanması olarak da İslâm ülkelerinin bir blok oluşturarak “Cemahir-i Müttefika-i İslâmiye” (Birleşik İslâm Cumhuriyetleri) şeklinde teşekkül etmesini arzu eder.

Buna dair de şu 5 esası zikreder:

1. Dünyada yaşayan tüm mü’minleri bu birliğin doğal üyesi olarak görmek,

2. Şahsî kusurlara bakmadan, ortak payda olan imanda birleşmek,

3. Tahakkuk zemini meşveret  ve şurayı esas alacak, hürriyet temelinde bir sosyal yapıyı teşekkül ettirmek,

4. İ’lâ-yı Kelimetullah (Allah’ın adını yüceltmek) gayesi ile İslâm dünyasını esaretten kurtarmak,

5. Bu birliğin gerçekleşmesi için önce fertlerin tahkikî imana sahip olması ve cemaatlerin birbirini tenkit etmeden “uhuvvet” (kardeşlik) içinde çalışmak. 

—Devam edecek—