Bediüzzaman bu mektubunda, kurulan bu paktı, ittihâd-ı İslâm (İslâm birliği) yolunda atılmış çok önemli bir adım olarak görmüş ve  şu ifadeleri kullanmıştır:

“Sizlerin Pakistan ve Irak’la gayet muvaffakiyetkârâne ittifakını, bu millete kemâl-i samimiyetle, sürur ve ferah ile kazanmanızı bütün ruh u canımızla tebrik ediyoruz.” (Emirdağ Lâhikası, s. 554-555)

Mektubun muhteviyatına dikkat edildiğinde öne çıkan hususlar: 

Sulh-u umumî/Dünya barışı: Bu ittifakın 400 milyon Müslümanın (o günkü tahminî Müslüman nüfus) genel barışına ve dünya selametine bir başlangıç olacağını belirtmiştir.

Irkçılığa karşı set: Paktın, İslâm dünyasındaki menfî ırkçılık fitnesine karşı bir engel teşkil edeceğini vurgulamıştır.

Deccaliyet/Dinsizlik tehlikesi: Bölgedeki gizli ve açık dinsizlik cereyanlarına karşı bu birliğin manevî bir kale vazifesi göreceğini ifade etmiştir.

Bu mektup, Said Nursî’nin dış politikadaki “İslâm ülkeleriyle dayanışma” vizyonunun en somut belgelerinden biri olarak kabul edilir.

MEHDİYET VE İTTİHÂD-I İSLÂM

Kısaca, mücedditler silsilesinin sonuncusu ve ahirzamanda zuhur edecek son müceddide mehdî denilmektedir. Mehdînin vasıfları hadislerde geniş bir şekilde haber verilmiş ve Risale-i Nur’da ise günümüz insanını anlayacağı şekilde müteşabih hadisler şerh ve izah edilmiştir. İşte bu konu hakkında Bediüzzaman Hazretleri bir lahika mektubunda, Peygamberimizin (asm) neslinden olan Mehdî ve cemaatinin şahs-ı manevîsinin üç vazifesinden bahsetmiştir. Bu üç vazifeyi Mehdî’nin cemaatinin yapacağını Allah’ın rahmetinden beklediğini şu ön şartla ifade etmiştir:  “...Çabuk kıyamet kopmazsa ve beşer bütün bütün yoldan çıkmazsa...”

Birinci vazife “imanı kurtarmak” ve ikinci vazife “Hilâfet-i Muhammediye (asm) ünvanıyla şeair-i İslâmiyeyi ihya etmektir.”  şeklinde zikrettikten sonra büyük vazife olarak tarif ettiği üçüncü vazifede, “İnkılâbat-ı zamaniye ile çok ahkâm-ı Kur’âniyenin zedelenmesiyle”  bozulan “Şeriat-ı Muhammediye’nin (asm) kanunlarının” tamirini ve ihyasını başta “ittihad-ı İslâm’ın” yardımı olmak üzere, bütün ehl-i imanın manevî yardımlarıyla, ulema ve evliyanın ve seyyidler cemaatinin mehdiyet şahs-ı manevîsine iltihakıyla yapılacağını şöyle anlatmıştır: “... Mehdî-i Âl-i Resulün temsil ettiği kudsî cemaatinin şahs-ı manevîsinin üç vazifesi var... Üçüncü vazifesi: İnkılâbat-ı zamaniye ile çok ahkâm-ı Kur’âniyenin zedelenmesiyle ve Şeriat-ı Muhammediyenin (asm) kanunları bir derece tatile uğramasıyla, o zat, bütün ehl-i imanın manevî yardımlarıyla ve ittihad-ı İslâm’ın muavenetiyle ve bütün ulema ve evliyanın ve bilhassa Âl-i Beyt’in neslinden her asırda kuvvetli ve kesretli bulunan milyonlar fedakâr seyyidlerin iltihaklarıyla o vazife-i uzmayı yapmaya çalışır.” (Emirdağ Lâhikası-205. mektup, s. 304-306)

Üstadın bu izahlarından, ahirzaman tahribatını tamirle görevli Mehdiyet şahs-ı manevîsinin vazifesini tam yapabilmesi için ittihad-ı İslâm’ın tahakkukuna ihtiyacı olduğu anlaşılmaktadır. Madem Bediüzzaman Said Nursî, ittihad-ı İslâm’ı bu zamanın en büyük farz vazifesi olarak tarif etmiştir. Mehdiyet şahs-ı manevîsine dahil olan talebelerine bıraktığı temel mesaj, Müslümanların birbirlerini sevmesi, ihtilafları bırakıp ortak değerlerde birleşmesi ve cehalet, zaruret ile ihtilafa karşı manevî bir cihad yürütebilmektir. Şahsî kahramanlık yerine, ortak bir akıl ve ruhla hareket eden kolektif bir güç olan “şahs-ı manevî” oluşturmaktır.