Bu durum, muazzam ve eksiksiz ifade biçimi olan vahiy için de geçerlidir.

Kur’ân-ı Kerîm ve hadis-i şerifler sıradan metinler gibi görülmez. Onlar yalnızca bilgi veren cümleler değil, hakikatin kendisini işaret eden İlâhî hitaplardır. Bu sebeple onları sadece zahirî bir bilgi metni gibi okumak, hakikatin yalnız bir cihetini görmek olur.

Bir ayet, sadece hüküm bildiren bir ifade değildir; aynı zamanda insanı varlığın manasına götüren bir kapıdır. Bir hadis, yalnız tarihî bir nakil değil; hayatın nasıl okunacağını öğreten bir rehberdir. Burada esas olan, lafzın ötesinde işaret edilen manayı yakalayabilmektir.

Kur’ân’ın manası da tek bir zamana yahut tek bir topluluğa hitap etmez. Aynı ayet, farklı asırlarda farklı ihtiyaçlara cevap verebilir. Bir toplum onda sabrı okurken, başka bir toplum adaleti; biri rahmeti görürken, diğeri ikazı fark edebilir. Çünkü İlâhî kelâmın manası, insan idrakinden daha geniştir.

Nitekim bir metnin taşıdığı mana, onu okuyan insanın istidadından da bağımsız değildir. Aynı ayeti okuyan iki insandan biri yalnız lafzı görürken, diğeri o ayetin kendi hayatına bakan yönünü fark edebilir. Hatta insan bazen yıllarca okuduğu bir ayetin manasını, yaşadığı bir hadiseden sonra daha derin idrak eder. Bu da gösteriyor ki vahiy, yalnız bir bilgi metni değil; insanın hâline göre açılan canlı bir hitaptır.

Belki de Kur’ân’ın asırlar boyunca tazeliğini muhafaza etmesinin sırlarından biri budur. Çünkü o, her çağın yarasına ayrı bir cihetle bakar; her insanın istidadına göre farklı bir pencere açabilir. Bu sebeple İlâhî kelâm tükenmez. İnsan okudukça yeni manalarla karşılaşır, derinleştikçe daha önce fark etmediği hakikatleri görmeye başlar.

Eger zihin metni parçalar; gramer, tarih veya bilgi düzeyinde bırakır ve değerlendirirse, vahiy  canlı bir hitap olmaktan çıkar; analiz edilen bir metne dönüşür. Oysa Kur’ân, sadece okunmak için değil; anlaşılmak ve yaşanmak için indirilmiştir.

Bu yüzden doğru okuma, lafzı aşmak değil; lafzın işaret ettiği manaya ulaşmaktır. Çünkü her ayet, sadece ne söylendiğini değil, neye baktırıldığını da bildirir.

Netice olarak vahiy, kapalı bir metin değil; açılan bir mana kapısıdır. Ve bu kapı, ancak mana gözüyle okunursa hakikate götürür.

Bediüzzaman Said Nursî yalnız lafızda kalmamış; ayetlerin işaret ettiği derin manaları, asırlara bakan yönlerini ve çağın yaralarına temas eden hikmetlerini okumaya çalışmıştır. Bu sebeple onun Kur’ân’a bakışı, yalnız bir tefsir nazarı değil; manayı en ince işaretler arasından dahi fark etmeye çalışan fevkalâde bir basiret olmuştur..