Evet. İnsanlık için… Yani biz insanlar için. Daha dünyaya gelir gelmez, yeryüzünü bir nimet sofrası halinde önümüze serilmiş bulduk. Harika bir tabiat tablosuyla karşı karşıya geldik.

Güneş bizim için doğup batıyor, mevsimler bize hizmet ediyor, gece ve gündüz bizim için nöbet tutuyor. Nehirler göller, denizler dağlar taşlar, bitkiler hayvanlar kısacası her şey hizmetimize sunulmuş.

Misafirlerine bunca değer ve önem veren misafirhane Sahibinin de elbet bizden istediği bir şeyler olacak. Başıboş, gayesiz sorumsuz olamayız. En küçüğünden, en büyüğüne kadar, kâinat fabrikasında bir görev alan yaratıklara karşılık, elbet insan görevsiz olamaz. Rastgele hareket edemez. İnsan ister istemez kendine sorma ihtiyacını duyuyor: “Ben neyim? Niçin bu dünyaya gönderildim? Beni gönderen Kim ve benden neler istiyor? Sonum ne olacak?” Beden, duygu ve kabiliyetlerimizin her türlü ihtiyacını karşılayan Allah, bu hususta da bizleri bocalatmıyor.

Gönderdiği kitap ve peygamberlerle gönlümüzü rahatlatıyor. “Sen insansın. Yeryüzünün halifesi, yaratıkların efendisisin. Vazifen her şeyden önce seni Yaratanı tanımak,

O’na inanmak, emirlerini tutmak, yasaklarından kaçınmaktır. Vazifeni gerektiği gibi yaptığın takdirde, ölümsüz bir dünyaya gidecek, ebedî bir mutluluğa ereceksin. Onu kazanmaya çalış!”

Geçici hayatını bu çerçeve içerisinde değerlendirebilenler, sonsuz saadete ulaştırılacak. Ancak böylece emekler yerini bulacak, hayat anlam ve değer kazanacak, ömrün tadı çıkarılacak.

Başka çıkar yol var mı?