Anlaşma’nın muhtevasındaki en önemli hususun “taraflardan birinin saldırıya uğraması hâlinde, ortak yanıt verme taahhüdü”dür. Yani NATO’dakine benzer bir kolektif güvenlik ilkesinden bahsediliyor.

Anlaşma’nın imzalanmasında ABD/İsrail-İran savaşında, “Körfez ülkelerinin büyük kayıplar vermesi, savaşan taraflar arasında müzakerelerin tıkanması ve gelinen noktada çıkış yolu bulunamaması durumunda kontrol edilemeyen gerilimin tırmanacağına dair endişeler”in etkisi en temel sebeplerdendir.

İmzalanmasından hemen sonra bölgenin önemli aktörlerinden Mısır’ın neden Anlaşma’ya dahil olmadığı da gündemde. Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın 08 Ağustos 2026’da “Kahire’nin Ankara için doğal bir ortak” olduğunu ve “teknik sorunlar çözüldükten sonra ittifakın bir parçası olmasının önünde hiçbir engel olmadığını” söylemesi, bölgenin aktörlerince dikkatle takip edildi. Ancak Kahire’den hâlen resmî bir açıklama gelmemesi de, Mısır’ın Anlaşma’ya dahil olup olmayacağı tartışmalarını sürdüren en önemli etkenlerdendir.

Bununla birlikte “Riyad yönetiminin, Mısır’ın Anlaşma’ya en azından şimdilik katılmasını istemediği” de basına yansıdı. Ayrıca Riyad’ın bu yöndeki tutumunda “Mısır’ın Birleşik Arap Emirlikleri (BAE)’yle artan yakınlığı nedeniyle Abdülfettah El-Sisi hükümetine karşı artan hayal kırıklığından ve Riyad’ın Mısır’ın artık eskisi gibi stratejik-askerî değer taşımadığına dair inancından kaynaklandığı” belirtiliyor.

Mısır’ın savunma-ortak güvenlik muhtevalı bir ittifaka girmemesinde “ittifakın bölgesel çatışmaları ve silahlanma yarışını körükleyeceği endişeleri; İran ve İran’ın Direniş Ekseni’ndeki milislerle muhtemel dış çatışmalardan kaçınmak istemesi; dış politikada serbest manevra kabiliyetini; ve askerî güç kullanımında bağımsızlığını koruma arzusu; özellikle Gazze’deki arabulucu rolünden kaynaklı olarak, tarafsız statüsüne zarar gelebileceği çekincesi; Türkiye-Suudi Arabistan-Pakistan’a ittifak edecek kadar yaklaşmanın Yunanistan, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY), BAE ve Hindistan’la stratejik ilişkileri pahasına olacağı ve ABD ile İsrail’den olumsuz tepkilere yol açacağı” vb. unsurların etkili olduğu düşünülüyor.

Yine Mısır’ın ittifaka girmemesinde en etkili faktörün ABD Başkanı Jimmy Carter’ın arabuluculuğunda Mısır Devlet Başkanı Enver Sedat ile İsrail Başbakanı Menahim Begin arasında 17 Eylül 1978’de imzalanan Camp David Barış Anlaşması olduğu değerlendiriliyor. Çünkü Camp David Anlaşması’yla iki ülke arasındaki savaş sona ermiş ve bir daha çatışmamışlardır. Kahire’nin Camp David’in “Barış Anlaşması’nın, iki devlet tarafından imzalanan diğer uluslararası anlaşmalarla çelişmemesini ve önceliğini düzenleyen 6. maddesi”nden doğan yükümlülüklerine öncelik verdiği yorumlanıyor.

Diğer taraftan Mekke Anlaşması’ndaki en önemli unsurlardan biri de, imzacı ülkelerden Pakistan’ın nükleer enerji/güce sahip olmasıdır. Anlaşma bu hâliyle, bölgesel güçler arasında nükleer enerji/güç ihtiva eden ilk savunma anlaşmasını temsil etmektedir. 

Hindistan Başbakanı Narendra Modi, X hesabından 13 Ağustos-15 Ağustos 2026 tarihlerindeki paylaşımlarında “İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu’yla telefon görüşmesi yaptığını ve iki liderin Batı Asya’daki mevcut durum hakkında görüş alış verişinde bulunduklarını” yazdı. Birde “Hindistan-İsrail Özel Stratejik Ortaklığı’nın çeşitli yönleriyle ilerlemesini gözden geçirdiklerini” de ekledi.

2025 Yılındaki Pakistan-Hindistan savaşı hatırlandığında, Yeni Delhi’nin, Pakistan’ın Ortadoğu’da Mekke Anlaşması gibi yeni bir güvenlik mimarisinde yer almasını, Tel-Aviv üzerinden ciddiyetle takip ettiği anlaşılıyor. 

Mısır’ın Anlaşma hakkında henüz resmî açıklama yapmamış olması Yunanistan, GKRY, BAE ve Hindistan’la ilişkilerini ve bölgesel dengeleri kendi açısından kuvvetle muhtemel takip etmesindendir.