Madem bu zamanda küfr-ü mutlak Kur’ân’a karşı çıkıyor. Küfr-ü mutlakta Cehennemden ziyade dünyada da daha büyük bir Cehennem var. Çünkü ölüm madem öldürülmüyor. Her gün beşerde otuz bin cenaze ölümün devamına şehadet ediyor. Bu ölüm küfr-ü mutlaka düşenlere, yahut taraftar olanlara, hem şahsın idam-ı ebedîsi ve bütün geçmiş, gelecek akrabalarının da idam-ı ebedîsi olarak düşündüğü için, Cehennemden on defa daha fazla dehşetli Cehennem azabı çeker. Demek o Cehennem azabını küfr-ü mutlakla kalbinde duyuyor. Çünkü herbir insan akrabasının saadetiyle mes’ud, azabıyla muazzeb olduğu gibi Allah’ı inkâr edenlerin itikadlarınca bütün o saadetleri mahvoluyor, yerine azaplar geliyor. İşte bu zamanda, bu dünyada bu mânevî Cehennemi insanların kalbinden izale eden tek bir çaresi var. O da Kur’ân-ı Hakîm’dir. Ve bu zamanın fehmine göre onun bir mu’cize-i maneviyesi olan Risale-i Nur eczalarıdır.

Şimdi Allah’a şükrediyoruz ki, siyasî partiler içinde bir parti, bir parça bunu hissetti ki, o eserlerin neşrine mâni olmadı; hakaik-ı imaniyenin dünyada bir Cennet-i maneviyeyi ehl-i imana kazandırdığını ispat eden Risale-i Nur’a mümanaat etmedi, neşrine müsaadekâr davrandı, nâşirlerine de tazyikattan vazgeçti.

Emirdağ Lahikası, 371. mektup, s. 578

LUGATÇE:

anarşistlik: hiçbir düzen ve otorite tanımama, karışıklık ve bozgunculuktan yana olma.

ecza: cüzler, parçalar, kısımlar.

fehim: anlayış.

hakaik-ı imaniye: iman hakikatleri.

idam-ı ebedî: dirilmemek üzere yok oluş, ahiret inancı olmadığı için ölümü ebedî yokluğa gitmek olarak görme.

kanun-u esasî: temel kanun, anayasa.

küfr-ü mutlak: mutlak küfür; hiçbir imanî hükmü, delili kabul etmeme; kesin ve tam bir inkâr.

muazzeb: azap çeken; acı ve sıkıntı içinde kıvranan.

mu’cize-i maneviye: manevî mu’cize, manaya ait mu’cize.

mümanaat: mani olma, engelleme.

nâşir: eser neşreden, yayınlayan.

neşir: yayım, yayın.