Asıl Veren Allah’tır  

Biz kendimizi veren el mi sayıyoruz? Asıl ikram eden Allah’tır. Her şeyimizi veren Allah değil mi? Ve duâlarımızla her şeyi O’ndan istemiyor muyuz? Veren kimse Allah’ın keremine, vehhabiyetine ve cömertliğine mazhar olmuştur. Vermeyen ve alan kimsenin bu konuda mazhar olduğu herhangi bir esma yoktur. Vermemekte ve tutmakta ise hayır yoktur, iyilik yoktur, Allah katında makbuliyet de yoktur.

Veren Allah’a Veriyor

Kur’ân birçok âyetiyle vermeyi ve üstelik en iyisinden vermeyi teşvik ettiği gibi, Peygamber Efendimiz (asm) adeta bir cömertlik ve kerem abidesiydi. Ashab-ı Kiram da vermek konusunda birbirleriyle yarışırlardı. Vermemek ve tutmak ashabın çarşısında hiçbir şekilde rağbet görmezdi. Asr-ı Saadeti kendisine örnek alan Bediüzzaman Hazretleri ise, Darül-Hikmetil-İslâmiye’de iken kendisine naspedilen maaştan kut-u lâyemut kadarını almış, gerisi ile kitaplarını bastırıp ücretsiz dağıtmıştır. Bu hareketinin sebebini soranlara: “Maaştan bana kût-u lâyemut caizdir; fazlası millet malıdır. Bu suretle millete iade ediyorum.” 1  diye cevap vermiştir. 

Cenab- Allah verenin aslında kendine verdiğini şöyle beyan ediyor: “Kim Allah’a güzel bir borç verirse Allah da bunu kat kat fazlasıyla öder. Daraltan da genişleten de Allah’tır ve O’na döndürüleceksiniz.”  

Allah Seni Darda Bırakmayacaktır

Bir gün adamın biri Peygamber Efendimiz’e (asm) gelip ondan yardım istedi. Peygamber Efendimiz (asm) o an elinde ne varsa verdikten sonra: “Şu an bu kadar! Fakat sen git, benim adıma ihtiyacın olan şeyleri satın al, Allah bana verdiği zaman ben senin yaptığın borcu öderim!” buyurdu.

Hazret-i Ömer (ra): “Ya Resulallah! Ona verebildiğini verdin! Allah sana gücünün yetmediği bir şeyi teklif etmemiştir. Kendini neden borca sokuyorsun?” dedi. 

Hazret-i Ömer’in (ra) bu sözünden Peygamber Efendimiz’in (asm) hoşlanmadığını gören ensardan bir zat: “Ver Ya Resulallah! Allah seni darda bırakmayacaktır!” dedi. Peygamber Efendimiz (asm) bu sözden hoşlandı ve: “İşte ben bununla emrolundum!” buyurdu. 2

Ebu Bekir Geçilmez!

Hazret-i Ömer (ra) anlatıyor: “Bir gün Peygamber Efendimiz (asm) sadâka vermemizi emir buyurdu. O sırada benim malım çoktu. 

Kalbimden: “Eğer Ebu bekir’i geçeceğim gün varsa o gün bu gündür!” dedim ve malımın hepsini hesaplayarak yarısını getirdim. 

Peygamber Efendimiz (asm) bana: “Çocuklarına ne bıraktın?” buyurdu. 

Ben: “Getirdiğim kadar da onlara bıraktım!” dedim. 

Az sonra Ebu Bekir (ra) geldi. Meğer o nesi varsa hepsini getirmiş. Peygamber Efendimiz (asm) ona da:“Çocuklarına ne bıraktın?” buyurdu.

Ebu Bekir (ra): “Allah ve Peygamberini bıraktım!” dedi. O zaman kalbimden:

“İmkânı yok, Ebu Bekir geçilmez!” dedim. 3 

Bir gün adamın biri Hazret-i Osman’a (ra): “Bütün hayır ve sevapları siz zenginler kaptınız! Sadâka veriyorsunuz! Köle azat ediyorsunuz! Hacca gidiyorsunuz! Zekât veriyorsunuz! Allah yolunda nice maddî yardımda bulunuyorsunuz!” dedi. 

Hazret-i Osman (ra): “Siz buna mı imreniyorsunuz?” dedi. 

Adam: “Evet, vallahi, sizin kendi paranızla bunca hayır hasenat yapmanıza imreniyorum!” dedi. 

Hazret-i Osman (ra):

“Fakat şunu unutmayın ki, vallahi bir fakirin kendi boğazından kesip Allah yolunda verdiği tek kuruş, malı çok bir zenginin verdiği on binlerden Allah katında daha makbuldür! Az demeyin, vermeye bakın!” dedi. 4  

DUÂ

Ey yardım isteyenlerin yardımcısı! Ey medet isteyenlerin imdat edicisi!  Ey korunmak isteyenlerin koruyucusu! Medet et bize! Bu günün zor işlerinde, yarının sıkıntılarında, mahşerin sorgusunda yardımını esirgeme! Bizi gazabından koru! Âmin.

Dipnotlar: 

1- Tarihçe-i Hayat, s. 109. 2- Hayatü’s-Sahabe, 2/252. 3- Müntehabü’l-Kenz, 4/347. 4- El-Kenz, 3/320