Mu’cizeler Doğru Tarafın Sesidirler

İmanla küfür, hidâyetle dalâlet, doğrulukla yanlışlık, Hak ile bâtıl Hazret-i Âdem'den (as) beri hep birbiriyle mücadele ede gelmiştir. 

Bunlardan iman, hidayet, doğruluk ve hak tarafı, hakikatı esas almış; muhtelif ispat, ikna, tespit, burhan ve delil yollan ile her defasında hakkâniyetini ortaya koymuştur. Meselâ Peygamberlerin her topluma göre farklı biçimlerde tezâhür eden mu'cizeleri sâfî hakikatın ve dosdoğru imanın ehl-i küfre ispatıdır.

Sözgelişi, Hazret-i Sâlih'te (as) o günün insanlarının fehmine göre "kaya’dan kırmızı deve çıkarmak" şeklinde tecellî eden hakkın ispatı, Hazret-i Muhammed'e (asm) geldiğimizde mu'cize olarak, âhirzaman ümmetinin fehmine uygun olarak kelâmda, sözde, edebiyatta, ilimde, ahlâkta, akılda ve çıplak hakikatın kendi içinde muhtelif ispat yollan tecellî etmiştir. 

Meselâ Kur'ân'ın hâlâ aşılamayan kelâmî, edebî ve ilmî mu'cizesi, İslâmiyet’in hâlâ önüne geçilemeyen; bununla beraber, tâzeliğinden hiçbir şey kaybetmeyen ve gün geçtikçe gençleşen medenî değerlerinin, insanî ölçülerinin ve evrensel kriterlerinin her zamanda, her mekânda ve her toplumda "geçerliliği ve üstünlüğü" mu'cizesi, iman hakikatlannın akıl, burhan, ilim, tahkik ve tetkik ile gün geçtikçe kendisine daha zengin ve daha yeni ispat ve delil yollan geliştirmesi ve her geçen gün milyarların temâyülüyle hakkâniyetinin “doğrulanması" mu'cizesi bunlardan sadece bir kaçıdır.  

İspat mı? Hayır!

İmanın elinde bulunan bunca ispat, tetkik ve tahkik açık fikirliliğine karşı, karşı cepheyi teşkil eden küfrün ve dalâletin elinde ne vardır? 

İspat mı? Hayır!  Tetkîkât ve araştırmalar mı? Hayır! Tahkîkat ve bilimsellikle gerçek yargılamalar ve sorgulamalar mı? Hayır! 

Daha açık söyleyelim: İslâmiyet'in dava ettiği ve savunduğu "iman esaslarının" zıddı olan "küfür ve dalâlet fikirleri" henüz aklın, ilmin, iz'ânın, insafın   vicdanın sağ duyulu ölçüleriyle ispat edilebilmiş değil. 

Meselâ "Allah'ın varlığı" davasının doğrulanması binlerce delil ve ispat yollan ile yapılmış iken; bazı felsefî görüşlerin öne sürdüğü ve bir kısım insanları küfre sürükleyen "Allah'ın yokluğu" iddiası henüz zandan, vehimden, adem-i kabul veya kabul-ü ademden öteye geçemedi. 

Yani “küfür, inkâr ve dalâlet” hâlâ bir "kör iddiâlar serisi" niteliğinde. 

Bir Çıkmaz Sokak

Üstad Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri küfrün ve inkârın "keyfiyetini" tahlil ediyor ve iki ana kısma ayırıyor: 1-Adem-i kabûlcüler. 2-Kabûl-ü ademciler. 

1-Adem-i Kabûl: Adem-i tasdiktir. Yani yalnız kabûlün, imanın ve tasdikin olmamasıdır. İmansızlıktır. İman hükümlerini nefiy ve reddetmekten ibârettir. İnanmamaktır. Hakkı kabûl etmemektir. Doğrudan yüz çevirmektir. 1 Bir Iâkaytlıktır. Bir göz kapamaktır. Câhilâne bir hükümsüzlüktür. Aklen hakla uğraşmamaktır.2

Bu yol kolaydır. Çünkü gözünü haktan çevirdin mi, zaten sefahati görürsün. Sefâhet ise nefse hitap eder, ispat ve delil istemez ve çabuk aldatır. 

2-Kabûl-ü Adem : Dünyada en zor şeydir. Hattâ önü çelik halatlarla kapatılmış bir çıkmaz sokaktır. Çünkü bu, sadece "inanmamak" değil; "yokluğun kabulüdür." İtikadî ve fikrî bir hükümdür. Yani imanın zıddına bir yol açmaktır. Hakkın aksini ispat etme davasıdır.3 İnkârdır.4

İşte bu yol ispat ve delil ister. Yokluğun ispatının yapılması ise mümkün değildir. Yani "Allah'a inanmıyorum" demek başka; "Allah yoktur” tarzında hüküm vermek başkadır. Birincisi ispat istemez. Kişinin kendi tercihidir. Ama ikincisi bir hükümdür; ispat ister. Binaenaleyh, bu ikinci yoldakiler “yokluğu” ispat edemedikleri zaman “varlığa” inanmak zorundadırlar!

Dipnotlar:

1- Lem'alar, s. 82.;

2- Mektubat, s. 302.; 3- Lem'alar, s. 82.;

4- Mektubat, s. 302.