1950’den bu yana Türkiye pek çok siyasî badireler geçirmiş olsa da hâlâ demokrasi ve adalet iklimine kavuşamamıştır. Ancak ümitsizliğe mahal yoktur; çünkü hâlâ elimizde terütaze çözüm reçeteleri bulunmaktadır. Unutulmamalıdır ki çözüm, sadece devlet yönetiminin değişmesi ile yeterli değildir. İlk olarak kendi kalp ve hane dairemizden başlayarak yapacağımız adalet ve hürriyet misyonu hayatımıza aksettirdikçe, halka halka değişim genişleyecek ve nihayetinde bizi layık olduğumuz sistem seviyesine yükseltecektir.

Hürriyeti; nefsimize esir olmamakla kalp dairemizde, tahassüngahımız olan ailemizde yerleştirerek; hane dairemize ve sosyal hayatımıza yansıtacağımız demokratik fikir zeminiyle, fark etmesek dahi gelen nesle bir hürriyet zemini oluşturmuş oluruz. Demokrasi ve hürriyet zeminine layık olabilmek için bu hakikatlere layık yaşayabilmek, genç yaşlı fark etmeksizin fert fert hepimizin sorumluluğudur. Genç neslin de ilk olarak istediği bu olsa gerek: Devletten önce aile ve sosyal çevreleri tarafından, hür bir şekilde fikirlerini beyan edebildikleri ve kabul gördükleri bir hürriyet zemini.

Nitekim Bediüzzaman Said Nursî Hazretlerinin "Üçüncü Said" döneminde yaşının ilerlemesi, hastalıklarının artmasına rağmen etrafındaki genç nesille omuz omuza hizmet etmesi; onlara mühim vazifelerle tavzif etmesi, aslında tesis ettiği bu hürriyet zemininin en somut göstergesidir. Üstadın talebelerine açtığı bu alan ve onlara duyduğu itimat, bizler için hürriyetin sosyal hayata nasıl aksettirileceğine dair eşsiz bir numune ve rehber niteliğindedir.

Merhum Şair Hasan Şen Ağabeyin mısralarında geçtiği gibi;

Ne zamana kadar sürecek bu hal?

Üstad “ya yeni hal” diyor “ya izmihlal,”

Nurlu olsun diyorsan eğer istikbal,

Güneş getir semadan mumlar yetmiyor.

...

Yıkılma, ayakta kal put ülkesinde,

Ulvi gayen olsun, ötenin ötesinde,

Ferec müjdesi var, Üstadın sesinde,

Bütün benliğinle sarıl, kollar yetmiyor.

...

“Üstadımızın açtığı o hürriyet zeminine layık bir nesil olmak ve bu iklimi yeniden yeşertmek duasıyla...”