Öncesi bir meni. Meni ve oluşturulduğu ortam mu’cizedir. Basit görünen meni, insanın bütün özelliklerini içermektedir. Bu meniyle anne karnında ise mucizeler serisi devam etmektedir. 

Bu mu’cizeler,  çocuğun doğum gününe kadar her gününde, her haftasında, her ayında görülmektedir. Yaratıcı, annenin vücudunu ve yediklerini, içtiklerini bebeğin oluşumu ve gelişimi için programlamıştı. 

Yaratıcı bebeği sevmesi için kadına annelik duygusunu, şefkati, merhameti verdi. Ve anne karnında bebeği daimî kalacak şekilde değil, göndereceği dünyaya göre yarattı. 

Dünyayı da yaşayabileceği şekilde düzenledi. İnsanın vücudunu yaratan ve kendisine hediye eden Yaratıcı, dünyaya adım attığında da en güzel gıdayı annenin meme musluklarından onun için akıttı. 

Havayı, güneşi, toprağı ve topraktan bitkileri ve yemişleri onun için yarattı. 

Bir insanın oluşumunda kullanılan meniyi ve meni fabrikası erkeğin vücudundan tut, bebek ve aynı zamanda süt fabrikası kadının vücudunu ve bebeğin oluşumunda geçen dönemler ve hayat boyu kullandığı dünya ve içindeki yiyecekleri, içecekleri, güneşi, havayı sonsuz bir ilim, irade ve kudret sahibi yaratmaktadır. 

Görmememiz, bu gerçeği değiştirmez. Görmememiz, gördüğümüz varlıkların bu işleri yaptığını göstermez. Görmememiz, kendi kendine oluştuğunu ise asla göstermez. Görünmeyen, ama eserleriyle varlığını gösteren bir varlıktır yaratıcı.

Bütün bunları gören yaşayan insanın, görmezden gelmesi, bütün bunları bilen insanın bilmezden gelmesi hatta hiç böyle bir yaratıcı olmamış gibi davranması,  kendisini yaratana ilgisiz kalması insanlığa sığar mı? İnsanım diyen insana yakışır mı?

Hele hele inkâr etmesi, varlığını bile kabul etmemesi insanlık dışı bir davranış değil midir? 

Örneğin, kendisinin dünyaya gelme sebebidir anne-baba. Anne onun için zahmet üstüne zahmet çekmiştir. Bebekliğinden, iş güç sahibi oluncaya kadar bakmışlardır. Yediklerinden yedirmişler, içtiklerinden içirmişlerdir. Bütün ihtiyaçlarını görmüşlerdir. Hayata hazırlamışlardır. Hatta evlatlarının iyi olması için fedakârlık bile göstermişlerdir. Bir insanın bütün bunları inkar etmesi, nankör davranması çok kötüdür. Nankör olan evlatlarını evlatlıktan siler anne-babalar. Görünüşte evlattırlar. 

İşte nankör insan da böyledir. Allah’ı inkâr edenler ise çok daha kötü bir durumdadırlar. Çok daha büyük nankörlüktür yaptıkları.

Asırlar öncesindeki müşrikler bile, bu kadar nankör olmamışlardır. Yaratıcıyı kabul ederken, putları aracı saymışlardı. 

İnsanın başlangıcı olan meniden, hayatının sonunu kadar kendisi için yarattığı her şeyde ama her şeyde sonsuz gücünü, ilmini, iradesini gösteren yaratıcı, putların kendisine ortak edilmesini istememiştir. Yaratılanlar üzerinde en küçük bir katkısı olmayan, kendi elleriyle yaptıkları putları kendisine ortak koşulmasını en büyük zulüm olarak görmüştür. 2

Şirk gibi inkâr da en büyük zulümdür. Ama insan bu zulmü işliyor. Yaratıcısını, sonsuz nimetlerle besleyenini inkar eden insana insan denir mi?

Onun için iman, insanı insan ediyor. Onun için iman insanca bir davranıştır. Çünkü iman, yaratıcısıyla buluşturuyor, yaratıcısıyla iletişime geçiriyor. Ve insan imanla, insanlığını koruyor. 

Demek ki; “İman, insanı insan eder.” 3 

Dipnotlar:

1- Tin Suresi: 4 

2- Lokman Suresi: 13 

3- Sözler, 23. Söz, 4. Hakikat