Kardeşlerin bir kısmının önceden gelmesi, beraber uzun vakit geçirmesi tanışmalara zemin hazırladı; cemaat içerisinde kucaklaşmaya ve halleşmeye olan büyük ihtiyaç, tesisin bahçesini şenlendirdi.

Yapılan davetler ve duyurularla Barla halkı programa yabancı kalmayıp, faaliyetleri sahiplendi. Program kapsamında verilen geleneksel Barla davet yemeği Barla halkıyla cemaati aynı sofrada buluşturdu. Barlalılar Bediüzzaman Hazretleri vesilesiyle nasıl değer gördüklerini müşahede ettiler. Ayrıca Barla’da faaliyet gösteren sâir nur kardeşlerimizle de irtibat kurularak program hakkında bilgilendirildi, katılımları sağlandı.

Dağıtılan Küçük Sözler nüshasını alıp, Üstad’ın zor okunan, yarım ümmî yazısını mütalaa ettim. Bu eserlerin tarihî arka planında yatan dehşetli şartları anlamak, yazının kadrini ve kıymetini katbekat artırmaktaydı. Bediüzzaman Hazretleri eserin sonunda bu hakikati şöyle ifade etmekteydi: “Bu Küçük Sözler’i bidayette müsvedde olarak kendim ve kendi müşevveş hattımla yazmaya mecbur oldum. Çünkü o vakit herkes benden çekinirlerdi.”1

Herkesin korkup çekindiği o gurbet, kimsesizlik devirlerinde, Üstad’ın yarım hattı ile kendine kaleme aldığı müsveddeler, bugün iman hizmetinin temelini oluşturuyor.

Metnin zor okunması Risale-i Nur’da geçen bir yeri hatırlattı:

“...mâsumların ve ihtiyar ümmîlerin yazılarının tashihinde çok zahmet çektim. Vakit müsaade etmiyordu. Hatırıma geldi ve mânen denildi ki: Sıkılma! Bunların yazıları çabuk okunmadığından, acelecileri yavaş yavaş okumaya mecbur ettiğinden, Risale-i Nur’un gıda ve taam hükmündeki hakikatlerinden hem akıl, hem kalb, hem ruh, hem nefis, hem his, hisselerini alabilirler. Yoksa, yalnız akıl cüz’î bir hisse alır, ötekiler gıdasız kalabilirler.”2

Demek bu acemi yazılar acelecileri yavaş yavaş okumaya mecbur ederek akılla birlikte kalbi, ruhu, nefsi ve hissi doyurmaktaydı.

Zor şartlar altında yazılan kelimelerin üzerine, Üstad’ın kimi yerleri tek çizgi, kimisini çift çizgi ve kimisini de kalın tırtıklı çizgilerle çizdiğini gördüm. Kitabın karşı sayfasındaki Latin harfli metne uyarladığımda, Üstad’ın özellikle sağ yol ile sol yol, hidayet ile dalalet, bahtiyar ile bedbaht gibi ayrım yerlerini, cennet ve cehennem gibi sonuçları daha sık vurguladığını, iman küfür muvâzenelerini nazara verdiğini fark ettim. Sağ yol ile sol yolun, hidayet ile dalâletin ayrıldığı o hatlarda Üstad, çizgilerle farkındalığımızı artırıp “Tarafını seç!” diyordu. Hakikatleri idrak ettiriyor “sağ elinle (yazmakla) hafızana yardımcı ol.”3 hadisi gereği kalemle çalışmayı önceliyordu. Barla Lahikası’nda bu manayı tescil eden tavsiye de oldukça manidardı:

“...bir nüshayı kardeşime hediye ediyorum. O nüshada, fehmi teshil edecek çok yerlerinde çizgi çekilmiş. Onu Şeyh Mustafa, Hakkı Efendi, Hüseyin Efendi’ye veriniz ve daha sâir bildiğinize gösteriniz—tâ onlar nüshalarını onun gibi yapsınlar.”4

İşte Barla’da gerçekleşen programda hem kucaklaşmalara şahit olduk; cemaat içindeki bağlar tazelendi, hem de dağıtılan o Küçük Sözler nüshasındaki çizgilerle de lâkaytlığımız kırıldı. Cemaat ruhunun, şahs-ı mânevînin kudsiyetini, Barlalılar ile beraber Barla’nın o feyizli ve bereketli atmosferinde dolu dolu bir programla Yeni Asya şemsiyesinde müşâhade ettik. Allah ebeden râzı olsun.

Dipnotlar:

1- Telifinin 100. Yılı Bediüzzaman Said Nursî’nin orijinal el yazısıyla Küçük Sözler, s. 84.

2-  Sikke-i Tasdik-i Gaybî, s. 210.

3- Camiüssağir, 980.

4- Barla Lâhikası, s. 286.