Bir çayhane önünde oturmaktayken oraya gelen bir adam, yüksek ve heyecanlı bir sesle “Nurcuların üstadı Said Nursî geldi, derenin kenarındaki çimenlikte konuşma yapıyor.” diyor. Ben de bir mektepli olarak elimdeki çantamla koşarak Üstadın huzuruna geliyorum. Elini öpüyorum. Bana söyledikleri son sözler: Sen bir talebesin. Talebe çalışkan olur ve her sene sınıfını geçer, sen de öyle olmalısın.

Ağabey, rüyadan uyandığında zihninde yankılanan bu kelimelerin ağırlığını hisseder. Hemen hayatının bir muhasebesini yapar. Bu tavsiyeden itibaren Risale-i Nur Külliyatı’nı yılda bir devirmeye karar verir. Yani Risale-i Nur bir mekteptir; Külliyat’ın her yıl tamamlanması, bir üst sınıfa geçildiğini, diploma ise ömrün son nefesinde mazhar olunan beratı temsil etmektedir.

Bu rüya hadisesi kardeşler arasında paylaşıldığında, şahsî bir ikaz olmaktan çıkıp umumî bir uyarıya dönüştü. Bu rüya bize de hitap ediyordu; biz de sınıfımızı geçmeliydik. Zira her yıl "sınıfını geçmek" ömrün nihayetindeki diplomaya kadar sürecek sürekli bir cehdin ifadesiydi. Bu farkındalıkla birlikte meşveret ederek kitap sıralarını belirledik ve külliyatı bir yılda bitirecek takvimler oluşturduk.

Hatıra Külliyat baskısı esas alınarak; Asâ-yı Mûsa’dan başlayan, Tarihçe-i Hayat ile biten 15 kitaplık bir sıra belirledik. Emirdağ-1 okunduktan sonra Eski Said Dönemi Eserleri’nin okunması, akabinde Emirdağ-2 Lâhikası ile devam edilmesi tarzında bir usul takip ettik. Günlük ortalama 20 sayfalık bir tempo ile hareket ettik. Her kitap sonu için telafi günleri ayırdık; Külliyat bitiminde de 10 günlük bir telafi süresi öngördük. Telafi problemi olmayanlar bu zaman zarfında Fihrist Risâlesi’ni mütalaa ettiler. Her kitap için gün gün okunacak yerlerin sayfa numaralarını gösteren çizelgeler ilan ettik ve 15 günde bir İhlâs Risâlesi’ni programa dahil ettik. Her kitap bitiminde "mahtume" denen bir ikram gerçekleştirdik; Külliyat’ın bitimi yaz aylarına denk geldiğinden, bu kudsî vazifenin finalini Barla’da bir programla icra etmeye başladık. Külliyat programı duyuldukça, çevre şehirlerden dostların da katılım talepleri geldi. Böylelikle sınıfını geçenlerin sayısı bereketle çoğaldı.

"Bir sene bu risaleleri ve bu dersleri anlayarak ve kabul ederek okuyan; bu zamanın mühim, hakikatli bir âlimi olabilir." (Said Nursî, Lem’alar, s. 284.) Yirmi Birinci Lem’adaki bu ifade, dikkat çekici bir müjdedir. Günde yirmi sayfalık okuma temposu, bu hedefe ulaşmak için gerekli olan asgarî eşiği teşkil eder. Zübeyir Gündüzalp Ağabey’in, "Günde yirmi sayfa okuyan hizmet eder." düsturu da bu ölçünün tesadüfî olmadığını, aksine hizmetin sürekliliği için şart olduğunu gösterir. Gündüzalp’in, "Hizmet, hizmet diyerek şahsî dersini unutanın, hizmeti muvakkat olur” (Zübeyir Gündüzalp, Nefis Muhasebesi, s. 63.) tespiti de tecrübeye dayalı bir acı hakikatin ifadesidir.  

Bediüzzaman Hazretleri: “Okumak, yine okumak, yine okumak. Sonra birbirimizin elini sıkı tutmak, ittihat etmek, ittifak âleminde yaşamak.” (Said Nursî, ESDE, s. 28.) diye ikaz eder. Zira istikamet, ancak şahsî dersi ihmal etmeden, şahs-ı manevînin yükünü tesanüd içerisinde omuzlamaktan geçiyor.