“Bu da nereden çıktı? Kim, namaz kıldığı için töhmet altında bırakılmış ki?” diyenler olabilir. Ancak bugün değilse bile yakın geçmişimizde kişiler namaz kıldıkları için kanunsuz bir şekilde cezalandırılmış, icabında memuriyetten bile atılmıştır. Bunun en çarpıcı örnekleri, askeri okul ve askeri kurumlarda yaşanmıştır. Kişiler namaz kıldıkları için fişlenmiş, eşleri başörtülü diye de meslekten men edilmişlerdir. Bir kişi bile bu kanunsuz uygulamalara maruz kalmış olsa bunu problem olarak görmek icap eder, ki bu örnekler bir değil yüz, belki de binlercedir...
Tamam, geçmişi ‘arşiv’e alıp bu güne bakalım: Tam bir yıl önce yayınlanan “Mescidi olan askerî okul var mı?” başlıklı yazıda şöyle demiştik: “Bugün itibarıyla mescid olan askerî okul var mı? Varsa tebrik eder, yoksa sebebini öğrenebilir miyiz? Meselâ, Rize Lisesi’nde duyulan mescit ihtiyacı herhangi bir askerî lisede duyulmaz mı? Milletimizin ekseriyeti hiç değilse Cuma namazı kıldığına göre, onların çocukları askerî okullarda namaz kılmak isteyince ne cevap alıyor?” (Yeni Asya, 23 Şubat 2012)
Bu soruyu sormuştuk, ama bu güne kadar bir cevap alamadık... Konunun yeniden gündeme gelmesi ise, başka bir haber vesilesiyle oldu. Geçenlerde babası vefat eden [bu vesile ile başsağlığı dileriz] Genelkurmay Başkanı Org. Necdet Özel, vakit namazını kılmak için camiye girmiş ve bu konu medyanın ilgisini çekmiş. Haberi değerlendiren Mehmet Şevket Eygi bey, şöyle yazmış: “Genelkurmay Başkanımızın pederleri doksan beş yaşında vefat etti. Cenaze namazı Ankara’da kılınıp toprağa verildi. Allah rahmet eylesin. (...) Genelkurmay Başkanımız da camiye girmiş, o da namaz kılmış. Halkının ezici ekseriyetinin Sünni Müslüman olduğu bir ülkede Genelkurmay Başkanının vakit namazı kılmasından daha tabiî bir şey olamaz. Lakin bizim Türkiye’mizde bu alışılmamış, özel, çok enteresan bir hadise oluyor. (...) Türkiye gibi Müslüman bir memlekette İslâm’la, dindar Müslümanlarla, dinî değerlerle savaşmak Don Kişot’un yel değirmenleri ile savaşması gibi abes, aptalca, absürd bir savaştır. Bütün askerî okullarımızda, Harp Okul ve Akademileri’nde, askeri kurum ve garnizonlarda mescitler açılmalıdır. Dindarlık kötü görülmemeli, aksine teşvik edilmelidir. (...) Bendeniz 1950’li yılların sonlarında Diyanet İşleri Başkanlığı’nda mütercim olarak memuriyet yaparken, caddenin öbür tarafında Hava Kuvvetleri Genel Karargâhı binası vardı. Cuma ezanı okununca oranın mescidinde Cuma namazı kılınırdı. Cumanın şartlarından biri izn-i âmm olduğundan o saatte kapılar açılır ve siviller içeri girip namaz kılabilirlerdi.” (Milli Gazete, 29 Nisan 2013)
Evet, “Bütün askeri okullarımızda, Harp Okul ve Akademileri’nde, askeri kurum ve garnizonlarda mescitler açılmalıdır.”
Muhtemelen bazı askeri kurumlarda mescitler ve hatta camiler vardır. Meselâ, askerlerin askerlik görevlerini yaptıkları kışlalarda vs. Bu cami ve mescitler sebebiyle ilgilileri tebrik ederiz. Tebrik ederiz, ama ihtiyaç duyulan ve mutlaka ihtiyaç hissedildiği kanaatinde olduğumuz askeri okullarda ve benzeri yerlerde de mescitler açılmalıdır.
Tamam, müstakil mescit açılmasına itiraz edenler varsa hiç değilse namaz kılmak isteyenlere mani olunmasın. Var ise fiili yasak sona ersin. Daha önce sorduk ve yine soruyoruz: Askeri okullarda okuyan ve engellerle karşılaşmadan, odasında ya da ‘merdiven altında’ beş vakit namazını kılabilen bir öğrencimiz var mı?
“Bize hiç böyle bir talep gelmedi. Okullarımızda namaz kılan, kılmak isteyen hiç bir öğrenci yok. Olsa engel çıkarmayız” mı deniyor? Böyle bir iddiaya inanabilecek bir kişi bulunabilir mi? Öyle ya, “Tuzla Lisesi”nde namaz kılan ya da kılmak isteyen öğrenci olup da, Tuzla’daki “Deniz Harp Okulu”nda namaz kılmak isteyenin olmaması mümkün mü?
İnsanların Allah’a kulluk etmesine engel çıkarmayalım. İslâmı doğru tanıyalım ve ondan uzak durmayalım, vesselâm...